ο Μίλτος και το Kοντραμπάσο

Τη νύχτα της 4ης Αυγούστου βρέθηκα στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου της Άνω Σύρου για να παρακολουθήσω το σχήμα με το ιδιόρρυθμα χαριτωμένο όνομα «ο Μιχάλης Σιγανίδης και οι φίλοι του Μίλτου Σαχτούρη» να δίνει μία μουσική παράσταση στηριγμένη σε «ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη αλλά και σε κείμενα των Ομάρ Καγιάμ, Ανδρέα Εμπειρίκου, Σάμιουελ Μπέκετ, Λέοντα Κουκουλά καθώς και σε στίχους του ίδιου του συνθέτη». Η βραδιά ήταν ενδιαφέρουσα και εξίσου ενδιαφέροντες υπήρξαν οι διάλογοι που την ακολούθησαν. Το μισό ακροατήριο είχε εξακριβωμένα προσέλθει για να ακούσει τον Αλκίνοο Ιωαννίδη να τραγουδά τον Βόσπορο και την αγορά του Αλ Χαλίλι (μη φανταστεί κανείς πως δεν μου αρέσουν αυτά) μα εκείνος συμμετείχε στην ιστορία εναλλάσσοντας οικεία και παράξενα πνευστά, απαγγέλλοντας, και τραγουδώντας –πλην όμως όχι τα γνωστά– χορωδιακά ή σόλο. Ο κοντραμπασίστας Σιγανίδης με το ταιριαστό παρουσιαστικό και το όργανο με τα πολλά πρόσωπα, ενίσχυε κατά καιρούς το παράδοξο της παράστασης, με φράσεις όπως «Μας συγχωρείτε, έχουμε έντεκα μήνες να παίξουμε» και «Θα το πάρουμε από την αρχή, είμαστε ξεκούρδιστοι». Παραταύτα, ελάχιστοι αποχώρησαν, εδώδιμα δεν προσγειώθηκαν επί σκηνής, ένα δίχρονο μωρό φώναξε δις ενθουσιασμένο «κι άλλο, κι άλλο!». Continue reading «ο Μίλτος και το Kοντραμπάσο»
Advertisements

30o Συμπόσιο Ποίησης, Το χθες και το αύριο της Ποίησης

Θα μπορέσει η ποίηση που θα έλθει τις στιγμές της κρίσης,
να διεκδικήσει τη συγκίνηση που προκαλεί
το τυχαίο και στιγμιαίο ενός συνθήματος,
χωρίς να χάσει τις αισθητικές της αξιώσεις;
Θα μπορέσει η ποίηση που θα έλθει
να λάμψει πιο έντονα από την πυρκαγιά ενός δέντρου;
Η απάντηση και πάλι δεν θα δοθεί από μια ομιλία,
δεν  θα δοθεί από ένα θεωρητικό έργο.
Η απάντηση θα δοθεί από ένα νέο ποίημα.

«Η σιωπή, η κρίση και το φλεγόμενο δέντρο», Θωμάς Τσαλαπάτης


Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής, σε μια περίοδο δηλ. που υποτίθεται ότι διακατέχεσαι από παντός καιρού αναζητήσεις και ανησυχίες, παρότι εγγεγραμένη στα μητρώα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, ποτέ δεν παρακολούθησα το Συμπόσιο Ποίησης, αν και γνώριζα την ύπαρξή του. Η απουσία μου αυτή δεν οφειλόταν διόλου σε ατυχείς συγκυρίες ή ανειλημμένες υποχρεώσεις, ούτε στον ενδόμυχο φόβο που μου προκαλούσε η λέξη συμπόσιο, αλλά στο γεγονός ότι η επαφή μου με την ακαδημαϊκή θεώρηση της λογοτεχνίας μού προξένησε, σχεδόν αυτόματα, ένα είδος αποστροφής για τις πανεπιστημιακού τύπου εκδηλώσεις, αποστροφή που χρόνο με το χρόνο μεγάλωνε και φάνταζε ανέκκλητη. Οπότε, πιο κατάλληλος όρος για να περιγράψω τη μη παρουσία μου στο εν λόγω γεγονός τα χρόνια εκείνα θα έλεγα ότι είναι… η αποχή. Προκατειλημμένη μεν, αποχή δε. Continue reading «30o Συμπόσιο Ποίησης, Το χθες και το αύριο της Ποίησης»

Ξαναδιαβάζοντας συγγραφείς και κείμενα του 20ου αι. − Επαμεινώνδας Γονατάς

when-the-rains-came_185_big

Όταν είδα ότι η πρώτη Πέμπτη του Νοέμβρη ήταν αφιερωμένη στο έργο του Επαμεινώνδα Γονατά, οφείλω να ομολογήσω, χάρηκα τα μάλα. Τον Γονατά τον έχω γνωρίσει μόνο μέσα από τις μεταφράσεις του, πράγμα που μου δημιουργούσε ένα αλλόκοτο αίσθημα ενοχής. Η βραδιά στάθηκε μια καλή ευκαιρία να τον ξαναθυμηθώ και αφορμή για να εξερευνήσω το έργο του… που ο ίδιος ονόμαζε δειγματολόγιο.

Ο χώρος ήταν σχετικά μικρός κι όταν έφτασα, ανθρωπίνως άδειος. Ευτυχώς όσο περνούσε η ώρα, ο κόσμος μαζευόταν και μόλις η εκδήλωση ξεκίνησε, η αίθουσα είχε γεμίσει. Ο κ. Κώστας μας καλωσόρισε αναφέροντας ότι πριν από είκοσι χρόνια είχε οργανωθεί πάλι στο Πολύεδρο αφιέρωμα στον Γονατά με προσκεκλημένους-ομιλητές τον ίδιο τον Γονατά, τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου και τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Ο Γονατάς που τότε βρισκόταν στην Τήνο, δεν ήρθε ποτέ ισχυριζόμενος ότι είχε αρρωστήσει βαριά. Ο κ. Κώστας, χαριτολογώντας, απέδωσε την αδιαθεσία του Γονατά στο γεγονός ότι δεν του άρεσε η δημοσιότητα αλλά η επικοινωνία. Continue reading «Ξαναδιαβάζοντας συγγραφείς και κείμενα του 20ου αι. − Επαμεινώνδας Γονατάς»

Αφιέρωμα στον Γιώργο Σαραντάρη

 

Ήξερα για τα Σεμινάρια Ποίησης ήδη από τον Α’ κύκλο οργάνωσής τους αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να συμπέσουν με επίσκεψη μου στη μαμά πατρίδα. Τώρα, που είμαι μόνιμη κάτοικος Πατρών έσπευσα να πάρω την τζούρα μου γιατί στην Αθήνα είχα κακομάθει! Δεν κρύβω ότι προβληματίστηκα ιδιαίτερα όταν είδα τη λέξη σεμινάριο να καμαρώνει πλάι στην Ποίηση …εντάξει, για το σεμινάριο βρίσκεις επαρκή ορισμό, για την Ποίηση όμως;

Τα σεμινάρια έχουν τίτλο Μια σύγχρονη ματιά στην ποιητική μας παράδοση – Μια νέα μελέτη του δημοτικού τραγουδιού και δεκαπέντε σημαντικών ποιητών μας, ξεκίνησαν τον Μάρτιο και θα ολοκληρωθούν τον Δεκέμβριο του 2009. Όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου, οι εκδηλώσεις θα περιλαμβάνουν μία ημίωρη εισήγηση από ειδικούς κατά ποιητή μελετητές, με παρουσίαση και μικρής ανθολόγησης του ποιητή (που θα ετοιμάσει ο εισηγητής), και ημίωρη περίπου ουσιαστική συζήτηση. Η όλη εκδήλωση θα έχει το χαρακτήρα της υπεύθυνης έναρξης μιας νέας μελέτης του ποιητή υπό το φως και την ανάγκη των σύγχρονων πολιτισμικών πραγμάτων. Ομολογώ ότι η ενδιαφέρουσα αμφισημία της φράσης «ημίωρη περίπου ουσιαστική συζήτηση» μου προξένησε μια περίπου ευθυμία. Continue reading «Αφιέρωμα στον Γιώργο Σαραντάρη»

Κι εγώ στην Ποιητική Κατοικία Αρκαδία

et_in_arcadia_ego1

Το εργαστήρι λέξεων «Ποιητική Κατοικία Αρκαδία» που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 26 Ιουνίου στο πλαίσιο της Biennale ήταν μια καλή ευκαιρία ν’ αποδράσουμε για λίγο από τα τσιμεντένια τοπία του κέντρου. Όλα θύμιζαν εκδρομή· η αναμονή του Ε22, η κατάληψη της γαλαρίας, τα πηγαδάκια, η θάλασσα στο βλέμμα… Ομολογουμένως, βοήθησε και το ότι ήμαστε αρκετοί νοματαίοι (Κυόκο, Τζαζρά, Παναγιώτης, Γιώργος Π., Γιώργος Γ., Αλέξανδρος, Δανάη, Παυλίνα κι εγώ). Θαλασσινό αεράκι, παφλασμοί κυμάτων, ηλιοβασίλεμα που έγινε φεγγάρι ενός τετάρτου, ποίηση και καλή παρέα, τι άλλο να θες από ένα Παρασκευόβραδο; 

Continue reading «Κι εγώ στην Ποιητική Κατοικία Αρκαδία»

Ποιητική Α-partya

 

Ποιητές γλωσσοκεντρικοί, περφόρμερ, ρομαντικοί. Ποιήματα από στήθους, ηχογραφημένα, μελοποιημένα. Νέοι έλληνες και ελληνίδες δημιουργοί με το μικρόφωνο στο χέρι ή την επιλογή τους στα deck, ανεβασμένοι στο τραπέζι ή βυθισμένοι στον καναπέ ζωντανεύουν στίχους αγαπημένων τους ποιητών (του εαυτού τους, ομοίως)  σε μία βραδιά που η ποίηση θα βγει… εκτός εαυτού.

Μετά την αλλοπρόσαλλη συμμετοχή μας στο Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Ο Κωστής Παλαμάς σήμερα 150 χρόνια από τη γέννησή του» στο Μεσολόγγι, όπου ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού κυμαινόταν μεταξύ -ήντα και βάλε μπόλικα, η εκδήλωση με τον παιχνιδιάρικο τίτλο «Ποιητική A-party-Α» το βράδυ της Κυριακής φάνταζε άκρως ελκυστική και πολλά υποσχόμενη. Έτσι, παραμέρισα επιμελώς την αϋπνία, έβαλα την κούραση στην αναμονή και έφτασα στο Dasein κατά τις 9 παρά (μαζί μου ήταν ο Τεφλόνιος Αλέξανδρος, ο Δημήτρης από το α’ έτος του Εργαστηρίου, ενώ αργότερα κατέφθασε και ο Τεφλόνιος Παναγιώτης). Η ώρα είχε προσπεράσει την ενάτη της νυκτός και τα πράγματα ήταν ακόμη υποτονικά, αλλά, να μου πεις, ποια εκδήλωση ξεκινά στον χρόνο που έχει προγραμματιστεί…κι εμείς τόσο συνεπείς πια!

Continue reading «Ποιητική Α-partya»

«Οι νέοι και η Ποίηση», μα ποιοι είναι αυτοί οι νέοι τελικά;

 

Είχα ενημερωθεί για το συνέδριο «Η Ποίηση σήμερα» −στη μνήμη του Τάσου Λειβαδίτη− από τα διαδικτυακά μονοπάτια που τριγυρνάω καθημερινά, και ομολογουμένως, μου προκάλεσε τόσο το ενδιαφέρον όσο και την περιέργεια! Βέβαια, από το να πεις ότι πας μέχρι να πας, η απόσταση είναι μεγάλη. Από τη μια η δουλειά και οι πυρετώδεις ρυθμοί για την έκδοση του Τεφλόν, από την άλλη ο φόβος της κοσμοσυρροής, πιο δίπλα ο φόβος της μοναξιάς, παρά πέρα η απογοήτευση που μοιράζουν απλόχερα οι περισσότερες των ποιητικών εκδηλώσεων… ένα σωρό ανασταλτικά και διόλου αμελητέα!

Continue reading ««Οι νέοι και η Ποίηση», μα ποιοι είναι αυτοί οι νέοι τελικά;»