Το Τεφλόν στo διήμερο «Σημεία & Τέρατα» | 17 & 18 Δεκ.

simeiaterata

Το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου το περιοδικό Τεφλόν θα συμμετέχει μαζί με δημιουργούς φανζίν, περιοδικών, κόμικ και βιβλίων στο διήμερο «Σημεία & Τέρατα: Έντυπα, ανέντυπα πειράματα και μεμονωμένα περιστατικά», το οποίο θα πραγματοποιηθεί στον 7ο όροφο της Πανεπιστημίου 64 (είσοδος από την στοά). Πατήστε εδώ για να δείτε το πλήρες πρόγραμμα του διημέρου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Το Τεφλόν στo διήμερο «Σημεία & Τέρατα» | 17 & 18 Δεκ.»

Γυναίκες και ιατρική στις αρχές του 20ού αιώνα

Οι γυναίκες δεν αποτελούν «τάξη»˙ δεν καταπιέζονται όλες το ίδιο˙ δεν βιώνουν όλες τον σεξισμό με τον ίδιο τρόπο. Την περίοδο μεταξύ 1865 και 1920 οι ταξικές διαφορές μεταξύ των γυναικών στην Αμερική ήταν ιδιαίτερα έντονες: η καθημερινότητα, οι συνήθειες και οι προσδοκίες των γυναικών της ανώτερης τάξης είχαν ελάχιστα κοινά με τις αντίστοιχες των γυναικών της εργατικής τάξης. Ήταν μια περίοδος ταχείας βιομηχανοποίησης, αστικοποίησης και ταξικής πόλωσης, η οποία επηρέασε όλους τους Αμερικανούς. Στις πόλεις –εδώ καταπιανόμαστε μόνο με το αστικό περιβάλλον, απ’ όπου ξεκινούσαν οι ιατρικές τάσεις– δύο τάξεις, ουσιαστικά καινούργιες για την αμερικανική κοινωνία, είχαν αρχίσει να επικρατούν: η μεγαλοαστική τάξη, η οποία βάσιζε τον πλούτο της στις επιχειρήσεις και τη βιομηχανία, και η βιομηχανική εργατική τάξη, η οποία με την εργασία της παρήγαγε αυτόν τον πλούτο.

Οι κοινωνικοί ρόλοι των γυναικών σε αυτές τις δύο τάξεις ήταν σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετοι. Για τις εύπορες γυναίκες μια κοινωνικά συνταγογραφημένη ζωή αναπαυτικής οκνηρίας˙ για τις γυναίκες της εργατικής τάξης εξαντλητικός μόχθος. Καμία ενιαία ιδεολογία του σεξισμού δεν θα μπορούσε να αγκαλιάσει και τις δύο αυτές πραγματικότητες ή να εξηγήσει και τους δύο κοινωνικούς ρόλους. Συνεπώς η βιοϊατρική έπρεπε να παρέχει δύο διαφορετικές θεωρίες για τις γυναίκες: μία κατάλληλη για τη μεγαλοαστική τάξη (και τη μεσαία τάξη που εποφθαλμιούσε τον τρόπο ζωής της ανώτερης μεσαίας τάξης) και μία κατάλληλη για τις φτωχές γυναίκες της εργατικής τάξης.

Ήταν σαν να υπήρχαν δύο διαφορετικά θηλυκά ανθρώπινα είδη. Οι εύπορες γυναίκες θεωρούνταν εγγενώς άρρωστες, πολύ αδύναμες και εύθραυστες για οτιδήποτε πέραν των πιο ήπιων ασχολιών, ενώ οι γυναίκες της εργατικής τάξης θεωρούνταν εγγενώς υγιείς και εύρωστες. Η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης, που εργάζονταν πολλές ώρες και δεν ξεκουράζονταν ούτε τρέφονταν αρκετά, υπέφεραν πολύ περισσότερο από μεταδοτικές ασθένειες και επιπλοκές στη γέννα απ’ ό,τι οι πλούσιες γυναίκες.

Όμως οι γιατροί αντέστρεψαν την αιτιότητα και βρήκαν ότι η ήπια, «πολιτισμένη» ζωή των ανώτερων τάξεων ήταν πιο απειλητική για την υγεία και ενδιαφέρουσα από ιατρικής άποψης απ’ ό,τι η σκληρή εργασία και η στέρηση.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Barbara Ehrenreich και Deirdre English,
Παθήσεις & διαταραχές: Φύλο, ιατρική και ασθένεια, εκδ. Αρχείο 71

Αραβίδες Ντίβες | 24 Ιουνίου 2016 | Αρχείο 71

Το περιοδικό Τεφλόν παρουσιάζει μια εκδήλωση αφιερωμένη στη σύγχρονη γυναικεία αραβο-αμερικανική ποίηση:

ΑΡΑΒΙΔΕΣ ΝΤΙΒΕΣ
Παρασκευή 24 Ιουνίου 2016 και ώρα 8μμ
στο Αρχείο 71, Ζωσιμάδων & Καλλιδρομίου, Εξάρχεια

Κατάγονται από την ελιά, την πικροδάφνη, το αμύγδαλο και το σύκο. Κουβαλούν τη σκόνη του ταξιδιώτη στα μαντίλια τους. Μιλάνε τη γλώσσα των βασιλισσών. Αρνούνται να χορέψουν στους ρυθμούς των πολεμικών τυμπάνων. Αγαπάνε σαν να δένουν σκοινί, μετρώντας το πάτωμα από το ταβάνι. Διηγούνται ιστορίες για τους νεκρούς που γυρίζουν σπίτι με τα πόδια. Ξέρουν καλά πως ο Απρίλης φτιάχτηκε για μάχη, ο Μάης για ταφή. Γίνονται μάρτυρες των πληγωμένων φωνών που αλλιώς θα έμεναν ατραγούδιστες. Επιτίθενται με λέξεις στον σεξισμό, τον ρατσισμό και τον μιλιταρισμό. Είναι Αραβίδες Ντίβες.

troikans attack1