Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

18/11/2013

Μυρτώ Ξανθοπούλου, Ένα μικρό πεζό και τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 12:43 μμ

Myrto Xanthopoulou

ΕΙΜΙ ΓΟΥΑΪΝΧΑΟΥΖ

Οι τέντες στις πολυκατοικίες
πράσινα ξέφτια
παραιτημένα στο βρωμοαέρα

τέντες μεσίστιες
λάβαρα της βρωμοαθήνας

τα περιστέρια κουτσουλούν
και σιωπούν.

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ (θρίλερ)

Ξυπνάω στο δεξί  πλευρό, αυτό που βλέπει το μπαλκόνι. Πίσω από την κουρτίνα διακρίνω τη φιγούρα ενός πουλιού. Τα φτερά του είναι απλωμένα και όμως είναι ακίνητο. Έχει τις διαστάσεις ενός κόνδορα και την ακέφαλη ελπίδα της νίκης της σαμοθράκης. Δεν εγκαταλείπει τη μνημειακή στάση του παρόλη τη σκουριά που έχει αρχίσει να εμφανίζεται στα φτερά του, και παρόλο το βάρος των βρεγμένων ρούχων. Ούτε αφήνει ποτέ το πόστο του, το στενό μπαλκόνι.
Σκέφτομαι, η απλώστρα είναι το πιο τραγικό πουλί. Εντάξει, και άλλα πουλιά δεν μπορούν να πετάξουν (όπως η κότα ή η στρουθοκάμηλος), αλλά αυτά είναι χαζά και όλο τρέχουν δεξιά και αριστερά. Η απλώστρα σιωπηλή και στωική στηρίζει μπουγάδες και μπουγάδες απαρηγόρητων ρούχων μέχρι να στεγνώσουν, σαν καλή παραμάνα γενιές και γενιές κλαμένων παιδιών. Και δε ζητάει αντάλλαγμα, ούτε καταχέζει το μπαλκόνι.
Γυρνάω πλευρό. Βλέπω το διάδρομο και την πόρτα του μπάνιου. Σκέφτομαι τον κομπλεξικό άνθρωπο, που μόνο με αεροπλάνο μπορεί να πετάξει. Και αναφέρεται στα πουλιά ως «πτηνά» (με επιστημονική συγκατάβαση), ή «πουλερικά» (δηλαδή αυτό που θα φάμε). Και έχει επιπλέον το θράσος να βαφτίζει το δικό του τσουτσούνι «πουλί».
Γυρνάω μπρούμυτα.

Τα ρούχα δε θα στεγνώσουν ποτέ, ποτέ δε στεγνώνουν.

ΚΙΤΡΙΝΗ ΛΑΔΟΜΠΟΓΙΑ
Ο τοίχος της κουζίνας λάμπει
σαν τα μαλλιά σου
που αστράφτουν από τη λίγδα
και από πίσω έχουν μπετόν.
ΣΕΠΙΑ ΛΕΠΙΑ

Τη φωτογραφία κοιτώ
με θαβμασμό κι εκνεβρισμό.
τριανταπεντακόσια χρόνια προσπαθώ
να γίνω η φωτογραφία

αλλά έγινα γριά κότα κάτω
από τον πούστη ήλιο κάτω
από τον μπάσταρδο φεγγάρη.

σέπια
λέπια


ΜΟΥΤΖΑ ΝΙΤΖΑ

Σφραγίζω με
την παλάμη μου ρε
το γέλιο που διαβάζεται
ανάμεσα απ’ τα δόντια σου
ξέρω τι είναι

ασπάζομαι το παρκέ που πατάς
και απομακρύνομαι με τρεις κωλοτούμπες

Περισσότερα ποιήματα της Μυρτώς Ξανθοπούλου μπορείτε να διαβάσετε στο τεύχος εφτά του Τεφλόν. Η εικόνα της ανάρτησης είναι ένα έργο της ίδιας.
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: