Λεύκιος, Δύο ποιήματα

Ο ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΗΣ

«Έλα να σου δείξω τον παππού!»
μου λέει ο πατέρας μου
κρατώντας μια φωτογραφία.
Την κοιτάζω και μένω ξερός.
Το ’ξερα
ο σχωρεμένος
στον εμφύλιο ήταν με τους άλλους.
Μα έτσι του ’λαχε,
δικαιολογιόμουν.
Φαντάρος ήταν, δεν το διάλεξε.
Το ’ξερα
πως στο χωριό
έκανε και πρόεδρος
βαλμένος απ’ τη χούντα.
Μα δεν ακούστηκε ποτέ
και τίποτα εναντίον του.
Μπορεί και να ’κανε καλή διοίκηση,
δικαιολογιόμουν.
Μα τώρα πώς να δικαιολογηθώ;
Παρέλαση σε τάγμα ασφαλείας;
Αντί να ντρέπομαι εγώ για σας
πατέρα
ντρέπεστε εσείς για μένα;
Δε ντρέπεστε;


ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΕΛΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Χρόνια μετά,
ξανοίχτηκα και πάλι στο Αιγαίο.
Όπως στραφτάλιζε στον πρωινό ήλιο,
το ’δα σα μια πιατέλα γεμάτη κόλλυβα.
Κι οι Τούρκοι έτσι θα τη βλέπουν
όλη τη Μεσόγειο,
για να τη λένε Ακ Ντενίζ
–Άσπρη Θάλασσα.
Την τελευταία φορά είχα μιλήσει
για ένα «Αιγαίο από φως σκοτεινό».
Θέλει πολλή λύπη
για να γνωρίσεις το σκοτάδι σε τόσο φως.
Την πέρασα.
Τότε μετρούσα τις Κυκλάδες που είχα δει
κι αυτές που έμεναν να δω ακόμα.
Νομίζω τις άφησα στη μέση
–σαν τόσα άλλα.
Κάποια στιγμή μού φανήκαν μάταιες.
Μάταιο μού φάνηκε τότε και το Αιγαίο.
Μα φέτος το ξανάδα.
Το πέλαγος του Αιγέα και του Ίκαρου.
Του Άχμετ και του Μουστάφα.
Της Λεϊλά και της Αλίγιε.
Τόπος διακοπών.
Τόπος διακοπής.
Στοπ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s