Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

21/10/2014

Johannes Jansen, Μικρή λόχμη [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 7:53 μμ

Ina3

Μερικές φορές πηγαίνω στο καπηλειό που συχνάζει ο πατέρας μου, αλλά δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο, γιατί απλά κάθομαι και ακούω. Ο πατέρας μου είναι διοικητικός υπάλληλος της εκκλησίας, της καθολικής. Παλιά ήταν ναυτικός. Μην σφάζετε την αγελάδα όταν χρειάζεστε το γάλα της.

***

Μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, έμοιαζε όμως σαν να ήταν ενενήντα ή νεκρή. Σχεδόν κάθε βράδυ ο πορφυρός ήλιος έδυε στο Κάπρι, και ένα βράδυ με προσκάλεσε μέσα. Καθόμουν για πολύ ώρα στο κλιμακοστάσιο. Ήμουν στη μέση της εφηβείας. Η μοναξιά έμοιαζε ακατανίκητη και το διαμέρισμά της ήταν φθαρμένο με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να πάρω στα σοβαρά τη φθορά του. (more…)

16/10/2014

Johannes Jansen, Μισοκοιμισμένος [απόσπασμα]

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:44 πμ

Ina2

Προχωρώ κατά μήκος του δρόμου σαν να πήγαινα κατά μήκος ενός δρόμου χωρίς τίποτα στο μυαλό, εκτός απ’ το να σκέφτομαι τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον δρόμο. Κι όμως υπάρχει ένα σταυροδρόμι που με απασχολεί. Αυτό το συναίσθημα της ίδιας μου της γύμνιας απέναντι σε όλους και πάνω απ’ όλα απέναντι στην ίδια μου την άβυσσο, μέχρι που μια δίνη καταπίνει την αναζήτησή μου για σχήματα. Ούτε βρίσκω ούτε ορίζω εγώ το σχήμα. Γεννιέται από τη φθορά της ύπαρξής μου. Ό,τι με συναντά είναι ικανό να με βυθίσει. Έτσι βρίσκομαι σε ανοιχτό πέλαγος. Το μόνο που με κρατάει είναι η ανάμνηση της πορείας που ακολούθησα ως εδώ: Το παιδί που χαίρεται για θλιβερές ιστορίες. Από τότε στέκομαι εγκλωβισμένος σ’ αυτό το παιχνίδι, σ’ αυτό το θλιβερό τσίρκο. Όταν δεν μένουν και πολλά να περιμένεις και ήταν σκληρό, με άλλα λόγια, όταν έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη, τότε είναι καλό. Δεν μεγαλώνετε μαζί, θα μπορούσε κάποιος να πει.

***

Όταν κάποιος σταματάει να τρέχει στον αγώνα δρόμου και δεν έχει πια κανέναν αντίπαλο, γιατί δεν πιστεύει πλέον στις τρέχουσες αξίες, πλην του καχύποπτα εντελή χρόνου… Ύστερα ο ατελής χρόνος. Ουσιαστικός χρόνος, όταν το περιεχόμενο ανεβαίνει στο κεφάλι σαν καπνός. Από απόσταση μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τις συνεχείς εναλλαγές της μιμητικής. Πρόκειται για κωμωδία ή τραγωδία; Η οπτική ανάλογα με την ψυχική κατάσταση, που αλλάζει τη διάθεση, παρόλο που πρόκειται για το ίδιο και το αυτό. Η ευκαιρία μιας βιογραφίας… (more…)

13/10/2014

Johannes Jansen, Πορτρέτο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:13 πμ
 
Ina4
…αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. αυτός ο εν δυνάμει αυτόχειρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς στις πράξεις του. οριστικά έτοιμος να πεθάνει ρίχνει το μαγεμένο σχοινί πάνω απ’ το κλαδί. όμως το σχοινί προσπερνά από μόνο του (όμοια μ’ ένα ιπτάμενο αντικείμενο) το κλαδί για να σταματήσει τελικά στον ουρανό λες και είναι γαντζωμένο σ’ ένα σύννεφο. ο αυτόχειρας συγκλονισμένος από τη βούληση του σχοινιού προσπαθεί να το τραβήξει προς τα κάτω καταβάλλοντας όλες του τις δυνάμεις και μ’ όλη αυτή την κούραση ξεχνάει την ψύχωσή του με τον θάνατο. όταν όμως αυτό βρεθεί και πάλι στα πόδια του σε όλο το μήκος του τον κυριεύει εκ νέου η παλιά γνώριμη απόγνωση και πρόθυμος να πεθάνει δοκιμάζει για ακόμα μια φορά να πετάξει το σχοινί πάνω απ’ το κλαδί…

(more…)

05/10/2014

Johannes Jansen, Στα μάτια της κυρίας

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 4:55 μμ
Ina5

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΒΛΕΠΩ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΗ

ας μην πούμε τίποτα συγκεκριμένο για τη σύλληψη μαριάννε σιωπή στο πεζοδρόμιο με πιάσανε έναν κυνηγό καθ’ οδόν προς τα σένα μία απόδραση μακριά ένα εστιατόριο στον σιδηροδρομικό σταθμό στο χέρι μια μαύρη γερμανική μπύρα στα μάτια της κυρίας βρίσκεται η μορφή των αποστάσεων ο ρυθμός χελώνας των υπεραστικών τρένων

μπροστά μου εργάτες είχαν ξηλώσει τον δρόμο για να περάσουν τηλεφωνικές γραμμές

στον ήλιο του μεσημεριού ο δρόμος ήταν μια πλατιά λωρίδα χαρτί

ένα βήμα πριν απ’ την έξοδο μου έκοψαν τον δρόμο μαριάννε εσύ στέκεσαι στην αποβάθρα κοιτάς το ρολόι κοντοστέκεσαι και πηγαίνεις στο διαμέρισμά μου ν’ ανοίξεις το παράθυρο φοράς ένα μαύρο γάντι στο αριστερό το δεξί στην ποδιά σου κάτω απ’ το χορτάρι χαιρετούν τα παιδιά μαριάννε ο αρουραίος είμαι εγώ στη σκιά ενός σπιτιού από χάρτες κοντά στο νερό χτισμένο από μπετόν και κάν’ το με το μυαλό σου στην κυρία που ξέρει για σένα που σε αγαπά και ο ξηλωμένος δρόμος από χαρτί μπροστά απ’ το ανοιχτό παράθυρο είναι μια εικόνα απ’ ό,τι βρίσκεται μεταξύ σας το άλλο κομμάτι του λάθους είμαι εγώ στα μάτια της κυρίας βλέπω ένα κομμάτι γη (more…)

29/09/2014

Ευαγγελία Λεδάκη, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 9:46 πμ

BLUE KARAOKE

Το μπλε καραόκε δεν είναι μέρος για φυσιολογικούς
Πριν μπεις σε ρωτούν τρεις λέξεις
Την πρώτη:
τη δεύτερη:
και την τρίτη:
Οι αινιγματικές ερωτήσεις παίρνουν αινιγματικές απαντήσεις
Και έτσι στην πόρτα του μπλε καραόκε
κρίνουν κατά περίπτωση και διαισθητικά
την πιθανότητα εισόδου
Όσοι δεν κατορθώνουν να μπουν
Κατευθύνονται στο διπλανό σινεμά
Το σινεμά είναι θερινό και έχει μεγάλο καμπαναριό
Στην κουζίνα του μαγειρεύουν οι μουσουλμάνοι μύδια
Και οι εβραίοι μάγειροι το χοιρινό
Αμφότεροι δεν τρώνε το φαγητό
Σεβόμενοι την απώθηση αλλήλων
Η επιλογή τους φαίνεται λογική και γίνεται αποδεκτή με συγκατάβαση
Το μπλε καραόκε δεν είναι άλλωστε μέρος για φυσιολογικούς
Έρχονται οι αντιπαθείς
Που πάσχουν από τη νόσο του αντί
Και μεταξύ τους συμπάσχουν
Και σχεδόν στο τέλος συμπαθιούνται
Με τον καιρό συμφωνούν
Και είναι τότε ανάγκη
το κλαμπ να κλείνει
Για να μην χάσει ολότελα την πελατεία του
Μένει κλειστό για τρεις ή τέσσερις βδομάδες
Οι αντιπαθείς ξεχνιούνται
Οι συμπάθειες ατονούν
Μέσα στα διαμερίσματα
χολερικά και γκρίζα συναισθήματα
φτύνουν στο πάτωμα σύμφωνα
καταπίνουν αμάσητα φωνήεντα
Κι όταν το κλαμπ ανοίγει πάλι
τι έβρισκαν ο ένας στον άλλο
απορούν (more…)

22/09/2014

Κορίτσι Οξύ, Ασύνδετο 4

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 9:00 πμ
-
Τα μικρά απογεύματα –κάπου εκεί στο αμήχανο ενδιάμεσο των εποχών– σύχναζε σε συναντήσεις υποστήριξης ατόμων με ατυχή κουρέματα και παρελθόντα. Παρατηρούσε τις στραβές ψαλιδιές και τις τσαλακωμένες εφηβείες και ενίοτε μετρούσε στο πάτωμα τα φαντεζί καπέλα και χαμόγελα με τα οποία τις έκρυβαν. Τολμούσε να αναπολήσει εκ του σύνεγγυς παλαιούς χρόνους αυτονόητης ομορφιάς και λεπτότητας αλλά και πυρομανούς πάθους. Φανταζόταν τα φιμέ τζάμια των γυαλιστερών λιμουζίνων και τα βέλα από στρογγυλεμένες βλεφαρίδες και άκουγε τις κομμένες, από ένα ενδεχόμενο τραχύ βλέμμα, ανάσες που μπορούσαν να πλημμυρίσουν ασκόπως μελάνι και ηδυπάθεια υποκίτρινες σελίδες, περιτέχνως υδατογραφημένες. Χαμογελούσε τότε με γαλαντομία απέναντι σε ντεμοντέ έρωτες και λοιπά στραφταλιζέ παραφερνάλια που κάλυπταν ολοσχερώς με τη βαριά τους χάρη μια επιμελώς παραμελημένη Ιστορία. Είχε εξάλλου προσφάτως ανακαλύψει ότι οι πιο πικρές διαπιστώσεις εμφανίζονται αθόρυβα –σαν ώριμες γάτες– μετά από στιγμές ελαφράς διανοητικής χαλάρωσης, όταν το μυαλό απλώνει ως θαλάσσιος αστερίας και εντελώς ανοιχτό, πλέον, κι ευάλωτο αφήνεται να παστωθεί ακόμα κι από την πιο αρμυρή αλήθεια. Ακουμπούσε μετά το αυτί της στο έδαφος για να ακούσει ηχηρές φιλίες που τελείωναν λόγω ευτραφών εγώ. Από αυτά που πρήζονται στο όνομα μιας κακοτροχισμένης ευθύτητας, χωρίς να έχουν ποτέ καταδυθεί τολμηρά στα βαθύτερά τους κελάρια και να έχουν αντικρίσει την απρεπή μούχλα που συχνότατα αναπτύσσεται εκεί, ακόμα και στα πιο καλά ανακαινισμένα μυαλά. Αντιλαμβανόταν φυσικά ότι όσο πλησίαζε το θερινό ηλιοστάσιο εκκρεμούσαν  αποκαλυπτήρια. Και ότι στο απόγειο του πανηγυρικού όφειλε να ξεκινήσει χαμηλά και με κάθε λιτανική βραδύτητα –κι ίσως κάποιες μακριές εμφατικές σιωπές στο ενδιάμεσο– έτσι ώστε να κρατήσει όσες υπεράνθρωπες δυνάμεις και όσα τρομερά ηχοχρώματα τυχόν χρειάζονταν για την ουράνια κραυγή του τέλους.

04/09/2014

Guy Hocquenghem, Οι αλλοπαρμένοι κώλοι

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 10:34 πμ

Cover_Οι αλλοπαρμένοι κώλοιGuy Hocquenghem
Οι αλλοπαρμένοι κώλοι
Μετάφραση: Γιάγκος Κολιοπάνος
ΤΟΠΟΒΟΡΟΣ εκδόσεις εξαρχείων

Αν εξετάσουμε την οριακή περίπτωση του τραβεστί θα αντιληφθούμε ότι είναι περισσότερο γυναίκα από μια γυναίκα, εφόσον επιθυμεί να είναι γυναίκα πάση θυσία ενώ μια γυναίκα υπομένει το φύλο της. Και εφόσον η εικόνα της γυναίκας ορίζεται αποκλειστικά από το αντρικό φύλο, ο άντρας αυτός θα μπορέσει να τη μεταδώσει χίλιες φορές καλύτερα, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς εντολές, μιας και έχει αποφασίσει να εφαρμόσει την εικόνα αυτή στο ίδιο του το σώμα και όχι σε αυτό της μητέρας του, της αδερφής του ή της συζύγου του. Ο τραβεστί είναι η πιο τέλεια εικόνα της γυναίκας όπως τη θέλει ο άντρας και η πιο απομακρυσμένη από τη γυναίκα της οποίας την ύπαρξη εμποδίζει ο άντρας. (more…)

17/07/2014

Εξαντλήθηκαν

και επανακυκλοφορούν σε ηλεκτρονική μορφή.

Μπορείτε να τα κατεβάσετε από τις αντίστοιχες σελίδες στα δεξιά του ιστολογίου

ή από εδώ: τεύχος #3, τεύχος #4, τεύχος #5.

covers3_4_5

03/07/2014

Π. Ε. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 10:01 πμ

ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα,
τα πράσινα μάτια του, τα ξανθά μαλλιά του,
το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου
όταν κλαίω.
Είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα,
το ’χω πει και πάντα θα το λέω.

23.01.11

(more…)

19/06/2014

Τεφλονοβραδιά για την αυτόνομη ποίηση της Αν. Γερμανίας

Filed under: Μαντάτα — kyokokishida @ 5:35 μμ

Οι γνώσεις σου για την ποίηση της Ανατολικής Γερμανίας εξαντλούνται στον Μπέρτολτ Μπρεχτ; Αναρωτιέσαι αν υπάρχει ποίηση μετά τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό; Ο μόνος Μπάντερ που ξέρεις είναι αυτός της Μάινχοφ; Πιστεύεις ότι «Η μηχανή Άμλετ» είναι σίκουελ του «Άμλετ»; Αναρωτιέσαι πόσοι ποιητές χωράνε σ’ ένα αυτοκίνητο Trabant;

Αν τα καίρια αυτά ερωτήματα σε ταλανίζουν σφόδρα, τότε υπάρχει λύση!

Το περιοδικό Τεφλόν
και ο σύλλογος γραφέων και κηδεμόνων «Έριχ Χόνεκερ»
σε προσκαλούν στην εκδήλωση:

«Όποιος πίστευε σε κάτι εκτελούνταν»:
Η αυτόνομη ποίηση της Ανατολικής Γερμανίας (1979-1989)

την Παρασκευή 27 Ιουνίου, στις 8μμ,
στην αυλή του Αρχείου 71, Καλλιδρομίου και Ζωσιμαδών, Εξάρχεια

(more…)

14/06/2014

Τεφλόν #11 | Νέο ποιητικό σκεύος

Filed under: Τεύχος Έντεκα — kyokokishida @ 10:49 μμ

teflon11_COVER_outline

Σημεία διανομής:

Αθήνα

Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Vinyl Microstore, Διδότου 34
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18
Μπερντές, Aράδου 55
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22
Βιβλιοπωλείο Πλειάδες, Σπύρου Μερκούρη 62
Βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση 3
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμάδων
Αυτόνομο Στέκι, Ζωοδόχου Πηγής 95-97
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Ερεσσού 35

Θεσσαλονίκη

Βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν, Εθν. Αμύνης 14
Βιβλιοπωλείο Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22

Διανέμεται δωρεάν

12/06/2014

Θεόδωρος Νταλούσης, Εκκίνηση ΙΙ

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 11:48 πμ
-
Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα για να μου χαρίσεις τα πάντα.
Και θα επουλώνεις τις πληγές μου, θα διασκεδάζεις την ανία μου, θα πετάς τα αποτσίγαρα, θα πλένεις τα σεντόνια, θα γελάς με τις παραξενιές μου, θα γοητεύεσαι από τα ευφυολογήματά μου.
Και η αγάπη θα ρεμβάζει στο κρεβάτι.Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα. Και έχοντας χαρίσει τα πάντα,
θα μετράς τις πληγές μου. Διασκεδάζοντας την ανία μου, θα πετάς τα αποτσίγαρα. Επίσης θα πλένεις τα σεντόνια, θα γελάς με τις παραξενιές μου, θα ζυγίζεις τα ευφυολογήματά μου.
Και η αγάπη θα ξεχνιέται στο σαλόνι.

Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα για να κάνεις τη σούμα.
Θα ζητάς το μερτικό σου. Θα περιπαίζεις την ανία μου. Πετώντας τα αποτσίγαρα (από συνήθεια και μόνο), θα πλένεις και τα σεντόνια. Θα γελάς με τις παραξενιές μου, μα τα ευφυολογήματά μου θα σε αφήνουν αδιάφορη.
Και η αγάπη θα λιμνάζει στην κουζίνα.

Ξέρω πως θα ’ρθεις μια μέρα για να πάρεις πίσω τα πάντα. Φεύγοντας (στο πλάι, σκόρπια αποτσίγαρα και σεντόνια με ύποπτους λεκέδες) θα παρατήσεις την πόρτα ανοιχτή.
Και η αγάπη θα το σκάσει βλαστημώντας.

05/06/2014

Στράτος Φυντανίδης, Τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 8:50 μμ

Εμφύλιος

1
Σφουγγάριζα το κατάστρωμα ενώ φάλαινες καταπίνανε πλοία φαντάσματα. Λίγο πιο πέρα, ο καπετάνιος πέταγε αναμμένα σπίρτα στο νερό. Λες να τη βγάλουμε καθαρή, με ρώτησε. Φίλε, του είπα, ο έρωτας δονείται στις φλέβες της πούτσας μου. Γέλασε. Όλα είναι αστεία στη μέση του ωκεανού.

2
Όλα μου τα πουκάμισα έχουν τρύπες, ανοιγμένες από φλεγόμενα κομμάτια καπνού, ξεκολλημένα από πρόχειρα τσιγάρα. Καμιά φορά η καύτρα τσουρουφλίζει τις τρίχες και το δέρμα μου κι αφήνει τη μυρωδιά καμένης σάρκας. Πετάγομαι, τινάζω από πάνω μου τη στάχτη, και για μια στιγμή λυπάμαι τον εαυτό μου, που πάντα καίγεται.

-

Γιατί μαχαιρώνει τις αποστάσεις μου επαξίως ο Μινώταυρος;
(κολάζ, Αύγουστος του ’13)

Παροιμιώδης εξοστρακισμός
αυτός του ανθρώπου
απ’ τον λαιμό και πάνω,
αθροίζοντας νομίσματα
αφαιρώντας στοιχεία.
Αυτοεκπλήρωση,
ένα είδος παρωδίας
διασφαλισμένης
τυχαία
μέσω τηλεχειριστηρίου.
Στη μαζική είσοδο
δεν κατανοούν
σιδηρόδρομους
ή τα κράτη συλλήβδην
από κόκκινο δέρμα.
Πρωτίστως ύφος
του υπουργείου ενισχυμένο
να γνωρίζει π.χ.
επί δεκαετίες
τόπους συνύπαρξης.
Κατά προτίμηση
παρκαρισμένο στο σημείο
το μίζερο κάτουρο
προκαλεί την οργή
της εκάστοτε αστυνομίας.
Όργανα θεσμών
εκτόνωσης
εκτοξεύουν
παράλληλες διαδικασίες
εσωτερικής αιμορραγίας.
Να ανθίσουν
συνειδητά
οι παλινδρομήσεις
της ροής των γεγονότων
ως ανώδυνη επιλογή.

(more…)

17/05/2014

Knofo, Ζώα στον μεγεθυντικό φακό

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 6:25 μμ

Κότες και γατιά
Πρέπει να ξύνονται
Γι’ αυτό έχουν αιχμηρά
Νύχια και πόδια

ΥΓ: Μόλις προ ολίγου έλαβα ειδοποίηση να πάω να ψηφίσω, την οποία έστειλα αμέσως πίσω στον αποστολέα. Με το μαρκαδοράκι μου σημείωσα πάνω της: «Οι γάτες θα ψήφιζαν whiskas, και επειδή οι γάτες μου δεν επιτρέπεται να ψηφίσουν, ούτε εγώ θα πάω να ψηφίσω».

[ποίημα που μας έστειλε ο Κνόφο λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές τον Σεπτέμβριο, περισσότερα ποιήματά του στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν]
(more…)

15/05/2014

Ali Albazzaz, Χωρίς καιρό

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 12:07 μμ

6a01156fd16a08970c0133ed5144a6970b-800wi

Το σπίτι μου δεν είναι εκεί που μένω τώρα.
Είναι το μέρος που δεν είμαι.
Το σπίτι μου δεν έχει τοίχους,
παράθυρα ή οικόπεδο.
Το σπίτι μου είναι ακόμα στα παιδικά μου χρόνια,
είναι ένα παρελθόν
όπως κι εγώ.

Περισσότερα ποιήματα του Ali Albazzaz μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

17/04/2014

Chaalan Charif, Εκείνος που δεν είδε τίποτα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 8:59 πμ

Για τον Σαλέχ και την Ντίνεκε

Κατέβα
όλο και πιο βαθιά
μέχρι τα πόδια σου ν’ αγγίξουν τον πυθμένα
κι έλα μετά πίσω σε μας
Θα σ’ επιβραβεύσουμε με συγχώρεση
ή θα τιμωρήσουμε με συμπόνια
Μη μας πεις τι έχεις δει
Θα πούμε:
—-Κατέβηκε
—-όλο και πιο βαθιά
—-μέχρι που τα πόδια του άγγιξαν τον πυθμένα
—-Τότε επέστρεψε σε μας
—-…Τίποτε δεν έχει δει

Ήμουν στ’ αλήθεια γυμνός
ή έφταιγε τ’ αλκοόλ;
Κοίταξα σ’ έναν καθρέφτη
ή ήταν τα μάτια των ξένων;
(more…)

28/03/2014

Lisa Suhair Majaj, Τι γίνεται μετά;

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 3:58 μμ

tumblr_lifcb9H1351qd3smho1_400tumblr_lifc6bwyJi1qd3smho1_400

Τι γίνεται μετά; Μάθε πρώτος.
Στο έκτακτο δελτίο του CNN 

Μετά έχει έναν ασφόδελο, μια ανεμώνα,
παιδιά να μαζεύουν κλαδάκια
και γυρίνους. Μετά έχει ουρές χαρταετών
να περιπλανιούνται στον πλατύ ανοιξιάτικο
ουρανό. Μετά έχει φρέσκα αυγά
κότας και αμυγδαλιές να
ανθίζουν και μυρωδάτο χωριάτικο ψωμί
από θολωτούς πήλινους φούρνους
και γατάκια να νιαουρίζουν κι εποχές να ξεδιπλώνονται
σαν καινούργια φύλλα, τρυφερά και πράσινα,
και μετά έχει πόλεμο.

Περισσότερα ποιήματα της Lisa Suhair Majaj μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

13/03/2014

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Πέντε ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 3:43 μμ
.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ
.
ξυπνώ και φοβάμαι
κοιμάμαι και μόλις που αναπνέω
τρώω απ’ τα σκουπίδια
και περιμένω·
διασχίσαμε βουνά και θάλασσες
.
δεν μπορώ να φύγω
δεν μπορώ να μείνω
θέλαμε να μην χάσουμε κανέναν
και χάσαμε πολλούς
τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο
τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο
.
ελπίζαμε σε μια καλύτερη ζωή
σαν άνθρωποι
με την ηρεμία ενός σπιτιού
με ηρεμία·
.
δεν έχω κοιμηθεί ούτε μια φορά
εδώ και οχτώ χρόνια
χωρίς να με τρώει κάτι
ο φόβος για τους δικούς μου
η αγωνία για το ξημέρωμα, αν έρθει
η αγωνία για το ψωμί
η αγωνία για
.
όταν όλα έχουν καταστραφεί
δεν υπάρχει άλλη λύση
παρά φυγή·
.
να μπορώ να επιβιώνω
όχι μόνο εγώ
.
να ’μαστε όλοι το ίδιο
χαμένοι
πίσω από 3.000 κάλυκες δακρυγόνων
.
(ποίημα-εύρημα, γυναίκα από το Αφγανιστάν, άνδρας από την Ελλάδα, Αθήνα 2012) (more…)

05/03/2014

Ρένος Μάρτης, Άρνηση 2

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 6:28 μμ
Α’
Πράξη τέλους, Ερμή.
Γράφω καλύτερα απ’ τον Σεφέρη και το ξέρει.
Δεν τ’ άντεξε και τα τίναξε – όσο εμαίνετο ακόμη αλτ, mute,
φοίνιξ και τέφρα…
(Οι διανοούμενοι, βλέπεις, χωλαίνουν σ’ ανοιχτό ανταγωνισμό–
έστω και αστοί…
Οι διανοούμενοι είναι «αντιπαραγωγικοί»–
Άρα, συλλήβδην, αριστεροί!)
-
O Όμηρος, μόνο, μ’ έκαμψε.
Εξόχως ανώτερη κλάση/ Βάσει παλαιότητας, ε –Σαν τον στρατό…
(more…)

Χρήστος Μαρτίνης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 6:25 μμ

ΟΜΟΝΟΙΑ, 21ος Αιώνας Μ.Χ.
(Χαρτογράφηση)

Αντάμωναν περαστικά ναυάγια
του περιπτέρου τ’ άντερα χυμένα
προς πώληση
φέραν τον ανάπηρο σαν κάθε πρωί
τον στήσαν άγαλμα· μαγαζί γωνία
σφίγγαν οι κόρνες κροτάφους
τρυπάνια
καζάνια στα φανάρια κοχλάζαν
τις σημαίες να σέρνει νοτιάς
το χορό
τα χαλασμένα φερμουάρ τακτάκτακούνια
κουλούρια παπάδες τα σπίρτα
κερνώ αδέρφια
το μαχαίρι το σωστό που καθαρίζει λεμόνια
τη σειρά από άλλεν της κίνας (more…)

28/02/2014

Frank Lanzendörfer, Ζωγραφιές

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 11:46 πμ

fl1

Περισσότερα για τον  Φρανκ Λαντσεντέρφερ μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

25/02/2014

Knofo, Τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 2:21 μμ

λογικό συμπέρασμα

εάν

οι δικηγόροι
που αγωνίζονται για το δίκαιο
είναι εχθροί του κράτους

είναι

οι εισαγγελείς
που υποστηρίζουν το κράτος
εχθροί του δικαίου

αφιερωμένο στον δικηγόρο και σύντροφο hans-christian ströbele, στον οποίον επιβλήθηκε μερική απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος τον μαύρο οκτώβρη του 1977, επειδή με υπερασπίστηκε.

(more…)

17/02/2014

Ευχή για τον απρόσεχτο ταξιτζή

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 1:42 μμ

Από τότε που έπαθα καρκίνο
από κεκτημένη ταχύτητα
ζητάω στο ταξί να σβήσουν το τσιγάρο
«γιατί; τι σχέση έχει;»
παρόλα τα επιστημονικά δίκια του
χίλιες γόπες είχαν πάρει
το σχήμα ενός μεγάλου φαλλού

Αλλά το χειρότερο ήταν
το βράδυ που ένας από αυτούς
τους τετράτροχους φασίστες
έκανε θανατηφόρο κομπλημάν

ψιθυριστά του εξήγησα
δεν μου έχει μείνει πολλή φωνή
γιατί ο όγκος…
και τα λοιπά

Ο τετράτροχος φασίστας απαντά
«Αχ τι τυχερός που είναι ο άντρας σου!
Θα κάνει ό,τι θέλει για την πάρτη του.»
Κοινώς
είσαι
σέξυ
λειτουργική
αγαπημένη
όταν δεν αρθρώνεις λέξη

Ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα φορτηγό
αντίθετο ρεύμα
στην Αχαρνών
από κεκτημένη ταχύτητα
να τον συνθλίβει πάνω στο τιμόνι
με τη γόπα στο μάτι του
να μη μπορεί πια
να αρθρώσει λέξη

Από το περιοδικό Μιγάδα, τεύχος 7

23/01/2014

Κατακάθι: Μανιφέστο για την εξάλειψη των ανδρών

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 10:27 πμ

Valerie-Solanas-ΚατακάθιValerie Solanas
Κατακάθι: Μανιφέστο για την εξάλειψη των ανδρών
Μετάφραση: Kyoko Kishida
ΤΟΠΟΒΟΡΟΣ εκδόσεις εξαρχείων

Όσο η ζωή σ’ αυτή την κοινωνία είναι, στα καλύτερά της, απόλυτα βαρετή και όσο οι διάφορες εκφάνσεις της δεν αφορούν καθόλου τις γυναίκες, δεν μένει στα πολιτικοποιημένα, υπεύθυνα και περιπετειώδη θηλυκά των πόλεων τίποτε άλλο παρά να ρίξουν την κυβέρνηση, να εξαλείψουν το χρηματικό σύστημα, να εγκαθιδρύσουν την απόλυτη αυτοματοποίηση και να καταστρέψουν το αρσενικό φύλο.

Είναι πλέον τεχνικά εφικτή η αναπαραγωγή χωρίς τη βοήθεια αρσενικών (ή ακόμα και θηλυκών) και η παραγωγή μόνο θηλυκών. Πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Η συντήρηση των αρσενικών δεν εξυπηρετεί πια ούτε καν τον αμφίβολο σκοπό της αναπαραγωγής. Το αρσενικό αποτελεί βιολογικό ατύχημα: το γονίδιο Υ (αρσενικό) είναι ένα ατελές γονίδιο Χ (θηλυκό), υπολείπεται δηλαδή μιας σειράς χρωμοσωμάτων. Με άλλα λόγια, το αρσενικό είναι ένα λειψό θηλυκό, προϊόν άμβλωσης σε γονιδιακό επίπεδο, ένα ζωντανό έκτρωμα. Το αρσενικό είναι ελλιπές και τα συναισθήματά του περιορισμένα˙ η αρρενωπότητα είναι νόσος που γεννάται από την ατέλεια και τα συναισθηματικά ανάπηρα αρσενικά..

(more…)

10/01/2014

R.I.P. Amiri Baraka

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 4:59 μμ

ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΑ. ΟΠΩΣ ΤΩΡΑ

Βρίσκομαι μέσα σε κάποιον
που με μισεί. Κοιτάζω
μέσα από τα μάτια του. Μυρίζω
όσες βρωμερές μελωδίες εισέρχονται
στην αναπνοή του. Αγαπώ τις
αξιολύπητες γυναίκες του.

Σχισμές στο μέταλλο, για ήλιο. Εκεί που
τα μάτια μου στριφογυρίζουν, στην ψύχρα
η λάμψη του φωτός, ή η σκληρή σάρκα
που τρίβεται πάνω μου, μια γυναίκα, ένας άντρας,
χωρίς σκιά, ή φωνή, ή νόημα.

Αυτός είναι ο εγκλεισμός (η σάρκα,
όπου η αθωότητα είναι όπλο. Μια
αφαίρεση. Άγγιγμα. (Όχι δική μου.
Ή δική σου, αν είσαι η ψυχή που είχα
και εγκατέλειψα όταν ήμουν τυφλός και έβαζα
τους εχθρούς μου να με κουβαλήσουν σαν νεκρό
(αν είναι όμορφος, ή τον οικτίρουν.

Μπορεί να είναι πόνος. (Όπως τώρα, καθώς όλη του
η σάρκα με πληγώνει.) Μπορεί να είναι αυτό. Ή
πόνος. Όπως τότε που εκείνη έτρεξε μακριά μου μέσα
στο δάσος.
————-Ή πόνος, το μυαλό
ασημένια σπείρα εκτοξεύεται ενάντια στον
ήλιο, ψηλότερα ακόμα κι από εκεί που οι παλιοί πίστευαν
πως βρίσκεται ο Θεός. Ή πόνος. Και το άλλο. Το
ναι. (Μέσα στα βιβλία του, στα δάχτυλά του. Είναι
μαραμένα κίτρινα λουλούδια και ποτέ τους δεν ήταν
όμορφα.) Το ναι. Χαμένη μου ψυχή, θα πεις
«ομορφιά». Ομορφιά, εφαρμοσμένη, όπως το δέντρο. Το
αργό ποτάμι. Ένας λευκός ήλιος στις υγρές του προτάσεις.
Ή, οι ψυχροί άνθρωποι στην καταιγίδα. Έκσταση. Σάρκα
ή ψυχή. Το ναι. (Οι μανδύες τους κυματίζουν στον αέρα. Τα κύπελλά τους
άδεια. Τραγουδάνε πεσμένοι στα δικά μου πόδια, όχι στα δικά σου.) Σάρκα
ή ψυχή, εξίσου διεφθαρμένα. Όπου η απάντηση κινείται τόσο γρήγορα.
Όπου και ο Θεός είναι μια ύπαρξη, τελικά.)

Κρύος άνεμος φυσάει μέσα από σχιστά τυφλά μάτια. Σάρκα,
λευκό πυρωμένο σίδερο. Λάμπει σαν τη μέρα με τον ήλιο της.
Ανθρώπινη αγάπη είναι, μέσα της κατοικώ. Σ’ έναν κοκκαλιάρη σκελετό
που αναγνωρίζεις σαν λέξεις ή απλό συναίσθημα.

Αλλά δεν αισθάνεται τίποτα. Σαν το μέταλλο, είναι καυτός, δεν είναι,
δοσμένος στην αγάπη.

Καίει αυτό που
είναι μέσα του.

 

(more…)

17/12/2013

Τεφλόν #10 | Νέο ποιητικό σκεύος

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 12:59 μμ

Cover10

Πατήστε εδώ για να δείτε τα σημεία διανομής

Διανέμεται δωρεάν

10/12/2013

qooonn, πέντε ποιήματα

20h - clean

ράθυμο jib

η διαφήμιση του αυτοκινήτου είναι γυναίκα
με προσωνύμια
η πραγματικότητα του αυτοκινήτου
ένας άντρας που λαγοκοιμάται στα πρωινά βλέμμα φανάρια

τα νοσοκομεία έλκουν στα σπλάχνα τους
εκείνους που συζητήθηκαν στις στήλες
όταν ο διακόπτης της μεγαμηχανής
γύρισε στη ρύθμιση Σαββατοκύριακο

κι οι εξαδάχτυλες πλάτες που περπατώντας παράλληλα
σημαίνουν μια χαμηλόμισθη πρόσληψη
επιμένουν για χειραψία

μεσοπρόθεσμη μίσθωση και κόρνα

η σχόλη των εργατών διδάσκεται
όπως η τέχνη του κεντήματος
από μάνα σε κόρη

η σχόλη των εργατών πριν την απόφαση
ξεχνιέται στον καθρέφτη
σαν κόρνα

είμαι πεζός
και το ‘μαθα ανήμερα του οχήματος
που οι υποσχέσεις δεν μου αγόρασαν

δανεικός
δανεισμένος

(more…)

04/12/2013

Dario Muci, Πέντε μεταφρασμένα τραγούδια / μέρος α’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 11:32 μμ
-
Το τραγούδι της φυλακής
-
Ποιος λέει πως η φυλακή είναι βάσανο,
εμένα μου μοιάζει διακοπές,
ποιος λέει πως οι χειροπέδες είναι αλυσίδες,
εμένα μου μοιάζουνε χρυσά βραχιόλια.
Από το Λέτσε με πήγαν στο Φοσομπρόνε
και αποκλεισμένος είμαι σαν σκυλί,
η σούπα δεν μου κάνει, ούτε το ψωμί,
η μοίρα θα ορίσει την τύχη μου.
Εσύ, Δικαστή, που κρατάς την ποινή μου στα χέρια σου,
μη τήνε κάνεις πολύ μακριά την καταδίκη μου,
μη τήνε κάνεις πολύ μακριά την καταδίκη μου
αλλιώς θα πεθάνει η μανούλα μου.
Η μάνα του γιου του παρανόμου,
πάντα αθώο τόνε βλέπει
και δε πιστεύει πως είναι αλήθεια,
μήτε όταν τον πάνε στην φυλακή.
-
Η μάνα για τον γιο της δε συχάζει,
τη νύχτα πίσω από την πόρτα καρτεράει,
καρτεράει με την καρδιά της να χτυπάει,
η καρδιά της μάνας δε σε ξεγελάει.
Πόσο αληθινή κι όμορφη είναι η αδερφοσύνη
που σου χαρίζουν όταν γυρνάς στο σπίτι,
είσαι σύντροφος για μια ζωή,
αυτός είναι ο κώδικας του περιθωρίου.
Φίλοι που στο Λέτσε πάτε,
χαιρετίστε μου γονείς και φίλους,
χαιρετίστε μου γονείς και φίλους
κι ακόμα μερικούς απ’ τους εχθρούς.
Τις φυλακές του Λέτσε δεν ήξερα,
τις έμαθα απ’ την ανάποδη,
Οι φυλακές του Λέτσε είναι μαρτύριο,
από μακριά περνούν οι φίλοι.
.
Παραδοσιακό του Σαλέντο

(more…)

18/11/2013

Μυρτώ Ξανθοπούλου, Ένα μικρό πεζό και τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 12:43 μμ

Myrto Xanthopoulou

ΕΙΜΙ ΓΟΥΑΪΝΧΑΟΥΖ

Οι τέντες στις πολυκατοικίες
πράσινα ξέφτια
παραιτημένα στο βρωμοαέρα

τέντες μεσίστιες
λάβαρα της βρωμοαθήνας

τα περιστέρια κουτσουλούν
και σιωπούν.

-

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ (θρίλερ)

Ξυπνάω στο δεξί  πλευρό, αυτό που βλέπει το μπαλκόνι. Πίσω από την κουρτίνα διακρίνω τη φιγούρα ενός πουλιού. Τα φτερά του είναι απλωμένα και όμως είναι ακίνητο. Έχει τις διαστάσεις ενός κόνδορα και την ακέφαλη ελπίδα της νίκης της σαμοθράκης. Δεν εγκαταλείπει τη μνημειακή στάση του παρόλη τη σκουριά που έχει αρχίσει να εμφανίζεται στα φτερά του, και παρόλο το βάρος των βρεγμένων ρούχων. Ούτε αφήνει ποτέ το πόστο του, το στενό μπαλκόνι.
Σκέφτομαι, η απλώστρα είναι το πιο τραγικό πουλί. Εντάξει, και άλλα πουλιά δεν μπορούν να πετάξουν (όπως η κότα ή η στρουθοκάμηλος), αλλά αυτά είναι χαζά και όλο τρέχουν δεξιά και αριστερά. Η απλώστρα σιωπηλή και στωική στηρίζει μπουγάδες και μπουγάδες απαρηγόρητων ρούχων μέχρι να στεγνώσουν, σαν καλή παραμάνα γενιές και γενιές κλαμένων παιδιών. Και δε ζητάει αντάλλαγμα, ούτε καταχέζει το μπαλκόνι.
Γυρνάω πλευρό. Βλέπω το διάδρομο και την πόρτα του μπάνιου. Σκέφτομαι τον κομπλεξικό άνθρωπο, που μόνο με αεροπλάνο μπορεί να πετάξει. Και αναφέρεται στα πουλιά ως «πτηνά» (με επιστημονική συγκατάβαση), ή «πουλερικά» (δηλαδή αυτό που θα φάμε). Και έχει επιπλέον το θράσος να βαφτίζει το δικό του τσουτσούνι «πουλί».
Γυρνάω μπρούμυτα.

Τα ρούχα δε θα στεγνώσουν ποτέ, ποτέ δε στεγνώνουν.

(more…)

16/11/2013

λΑΜΠΕΡΟύΚ, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εννέα — kyokokishida @ 5:47 μμ

-

ΟΠΤΗΡΑΣ

—————- — —- –φτιάχνουμε καράβια
————————— —-να βρουνε νέα γη
———————-   –φτιάχνουμε ναυάγια
στους υφάλους των παρελθόντων μας

η θλίψη συλλέγεται σε αλεξικέραυνα
αρωματισμένοι σπινθήρες εσείς
παράξενα χωνευτήρια μίσους και μαγείας
μετουσιώνετε τα αποστεομένα δάχτυλά μου σε τρανές κεραίες
κεντάτε κατάρες στα στιλπνά ζωτικά πεδία των χειλιών μου
γιατί μου λέτε: πέθανε!
γιατί μου λέτε: ζήσε!
και εγώ προσεύχομαι εν ονόματι της αγρύπνιας
και το ξέρω ότι αν ενωθώ με τη μεγάλη ανακούφιση
κουβαλητή της αθωότητας θα με χρίσετε
ταλαίπωρα ρετάλια
σινιόρες των μαύρων τόπων
ξένοιαστοι καρποί που θρύβεστε εντός της ανεξήγητης άνοιξης
αν εσείς διψάτε ας έχω εγώ νερό
αν δεν έχω εγώ νερό ποτέ να μη διψάσετε
κι εσύ φως
είσαι χέρι που κρατά κερί;
ή τερηδόνα μπηγμένη σε βρεφική σάρκα;
όπως και να ‘χει
η αγορά ενός δούλου
δεν θα ‘ναι ποτέ τελειωμένη υπόθεση
οι ταπεινοί άλλωστε ευφραίνονται με τον θυμό
και η κόρη με τη κόγχη
φλεγματικά καρφιά μετρούν ακρωτηριασμούς
η καρδιά εν κινδύνω εκχέει δυσαρμονίες
ο τυφλός οδηγεί
χιχι
καλέ μου δούλε
αδυσώπητε καθρέφτη της ψυχής μου
τέντωσε καλά τα αυτιά σου!
μ’ ακούς;
έρχομαι να σ’ αγοράσω!
υδρόβια πλοκάμια είναι οι ρίζες μου
κακό το ριζικό μου
θα με λατρέψεις σαν συντέλεια…
μ’ ακούς;

(more…)

05/11/2013

Στην πλατεία

Filed under: Αφορμές,Ριμοδοσίες — kyokokishida @ 10:58 πμ

hiphopΑπό το έντυπο των Antifa Kallithea, τεύχος 4

19/10/2013

Αντώνης Αντωνάκος, Δύο μικρά πεζά

Filed under: Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 6:33 μμ

-

Γραμμή αυτοκτονίας

Απ’ τη μιαν άκρη της γραμμής ακούστηκε μιαν αργόσυρτη γυναικεία φωνή, «η κόρη μου είναι άρρωστη. Έχει παραφρονήσει λόγω οξείας εξάψεως. Φοβάται και τρομάζει στο σκοτάδι. Παθαίνει κρίσεις πανικού. Έχει μονίμως ένα σφίξιμο στην καρδιά. Επιθυμεί την αυτοκτονία. Είναι θυμωμένη, ταραγμένη, αγωνιά. Κατονομάζει πράγματα φοβερά που την προστάζουν να πηδήξει στο κενό, να ριχτεί σε πηγάδια, να κρεμαστεί. Όταν δεν έχει εφιάλτες και δεν υπάρχουν φαντάσματα γύρω της, υπάρχει ένα είδος ηδονής που την κάνει να ποθεί το θάνατο σα να είναι κάτι καλό». Απ’ την άλλη άκρη της γραμμής χαμηλόφωνα με μιαν επιτηδευμένη συμπόνια η υπάλληλος απάντησε, «σε άτομα καταθλιπτικά, άρρωστα ή που θέλουν να κρεμαστούν, χορηγήστε κάθε πρωί χυμό από ρίζα μανδραγόρα».

-
-

Με ήλιο και βροχή

Το λεωφορείο σταμάτησε στο σπίτι της χήρας. Μια δίπατη ξύλινη καντίνα πριν το Επταχώρι. Δίπλα στην είσοδο είχε ένα κίτρινο γραμματοκιβώτιο. Γύρω γύρω λάσπες κι ένα αγκαθωτό συρματόπλεγμα που οριοθετούσε το ρέμα απ’ το δημόσιο δρόμο. Ο οδηγός γουστάριζε να παίρνει το καφεδάκι του με τη χήρα κάθε που ανεβαίναμε Θεσσαλονίκη. Αυτό που εννοούσε για καφεδάκι δεν ήταν στην πραγματικότητα καφεδάκι παρά ένας σωρός άλλα πράγματα. Είχε ένα ειδύλλιο δρόμου και σταματούσε το δρομολόγιο εκεί, με ήλιο και με βροχή. Οι επιβάτες κατέβαιναν νυσταγμένοι παίρνοντας θέση στη μικρή ισόγεια κουζίνα. Η χήρα ήταν ντυμένη πάντα με τα ίδια ρούχα. Χτένιζε με τον ίδιο τρόπο τα μαλλιά και φορούσε μαύρα γυαλιστερά παπούτσια που άστραφταν σα βρεγμένα κάρβουνα. Έψηνε σε όλους καφεδάκι και στο μεγάλο τραπέζι δίπλα στην είσοδο είχε πάντα μια πιατέλα με φρέσκο χαλβά πασπαλισμένο με κανέλα και ζάχαρη. Η χήρα ήταν αδύνατη γύρω στα πενήντα με μαύρα αμυγδαλωτά μάτια. Στον τοίχο απ’ άκρη σ’ άκρη είχε ένα σπάγκο απ’ όπου κρέμονταν παντού ματσάκια με λουλούδια. Ο οδηγός έπαιρνε τελετουργικά ένα φλιτζάνι με καφέ και ροβολούσε στο πάνω πάτωμα με τη χήρα. Οι ταξιδιώτες κάθονταν κάτω, στην κουζίνα, πίνοντας καφέ και τρώγοντας εξωτικό χαλβά, ξεδιψώντας με γάργαρο νεράκι του Γράμμου, ενόσω ο οδηγός ήταν με τη χήρα στην κρεβατοκάμαρά της παίρνοντας τον «καφέ» του. Το τρίξιμο του σουμιέ τράνταζε τη δίπατη ξύλινη καντίνα κι οι ταξιδιώτες έσφιγγαν μηχανικά τις παλάμες τους στο τραπέζι και τις καρέκλες, σα χταπόδια, κοιτώντας τον ουρανό.

(more…)

15/10/2013

Γιώργος Γέργος, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 11:00 μμ

WaitingforMeaning_Dumas

τα όνειρα

ζούσα σε ένα ιπτάμενο σπίτι

με ένα κρεβάτι
και ένα μαχαίρι
για να κοιμάμαι κόβοντας
σε δυο πουλιά τα όνειρα
ένα θ’ αφήσω έλεγα
να φύγει απ’ το παράθυρο
το άλλο
θα το φάω
πριν ξυπνήσω.

-

το ποίημα του νιπτήρα

περιέχουμε εκείνον
τον εσώσπλαχνο φθόγγο
και υποφέρουμε γιατί
τα κάλλη μας υπέστησαν βλάβες
και τα κεφάλια μας στερεώνονται
σαν αντηχεία τώρα
εκτοξεύοντας
από τα υπερώα επάνω
μνήμες και μνήμες
καιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμες

-

(more…)

Χαρά Παπαδοπούλου, Σουρεαλισμός… στο Θησείο

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 10:28 μμ

Ο λαός πεταμένος στον τενεκέ
Τυπάκια εναλλακτικά, ζευγάρια κυριλέ
Εκλογές
Στημένοι μπάτσοι κάνουν τσιγάρο
Πιάνει ψύχρα με ήλιο
Στο Θησείο για καφέ
Σε κοιτάζω μα δε με βλέπεις
Κυρίες στην εμμηνόπαυση κελαηδάνε
Κρυφός κλέφτης της πραγματικότητας
«Αρίστο, περίμενε, μωρή!», παιδιά σε ποδήλατα
Σέξι αδερφές
Ένα περιστέρι αδιαφορεί

27/09/2013

Απόστολος Μαϊκίδης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 3:36 μμ

IMG_2094p

-

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Ο πρώτος πήρε φόρα
και έπεσε στην πόρτα

ο επόμενος αδιάφορα
προσπέρασε την πόρτα

ο άλλος ήταν σίγουρος
πως δεν υπήρχε πόρτα

κανείς δεν άνοιξε την πόρτα

(more…)

24/09/2013

Χρήστος Ζάχος, Αλφαβητάρι

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 2:52 μμ

Απόψε η νύχτα δε θα ’ρθεί 

με μαύρες άγριες σκέψεις. 

Βήματα βράδυ μπροστά απ’ την πόρτα σου 

για σήκω για βάλ’ τα καλά σου

Γέφυρα ανάμεσα σ’ εσένα και μένα

   γέφυρα γιοφύρι μόνη ελπίς

Δίνομαι τώρα, σου δίνομαι τώρα, 

δίνομαι σε σένα τώρα

Έχω πως έχω κατέχω θαρρώ

(more…)

04/09/2013

Urs Böke, Προχωρημένα μαθηματικά

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 9:52 πμ

Η λογική των ελίτ
είναι ένας απλός υπολογισμός:

Όποιος παίρνει επίδομα ανεργίας
χρειάζεται κάθε μέρα
για τροφή
4 ευρώ συν μερικά σεντς

Ένας σκύλος της γερμανικής αστυνομίας
χρειάζεται κάθε μέρα
για τροφή
6 ευρώ συν μερικά σεντς

Αλλά όμως
αυτός εργάζεται.

(more…)

18/07/2013

Accidents Polipoètics, Μας την έχουν στημένη

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 1:56 μμ

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό, παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.

Μας την έχουν στημένη.

Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημόσιους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε απ’ το χεράκι στη σύνταξη.

Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν’ αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.

Μας την έχουν στημένη.

Με τα βασιλικά τους πόδια και τ’ αποσπάσματά τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνές τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους.

Χτενίσου, καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε τη βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι, άσε αυτό το χαμόγελο, νιώσε ένοχος, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, γίνε υπεύθυνος.

Μας την έχουν στημένη.

Μας τέλειωσε η νιότη. Φτάνει πια με την τεμπελιά. Πρέπει ν’ αποκτήσουμε συναίσθηση. Ζήτω το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.

Ζήτω!

Δικό μου το λάθος.

Πλήρωσε τους λογαριασμούς, κοστούμι με γιλέκο, κοιμήσου με πιτζάμες, κάνε τη Δευτέρα αργία, κάνε οικογένεια, γιατί δεν αδυνατίζεις, τι μούτρα είναι αυτά, πλύνε τα χέρια, βάψε τα χείλια, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, όλα έχουν ήδη γραφτεί.

Μας την έχουν στημένη.

Ο Έντισον και ο Ουάσιγκτον και ο Αϊνστάιν και ο Φρόιντ και ο Χίτλερ και ο Κοπέρνικος και οι Σέρχιο και Εστίμπαλιθ1 και ο Φον Μπράουν2 και ο δον Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ3.

Μας την έχουν στημένη.

Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας.

Μας την έχουν στημένη.

Κάθε χρόνο πιο κοντά.

Κάθε μέρα πιο φανερά.

Κάθε ρουφηξιά πιο γλυκιά.

Κάθε ανάμνηση πιο μακριά.

Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη.

Σε όλους εμάς.

1. Δημοφιλές μουσικό ντουέτο που εκπροσώπησε την Ισπανία στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 1975.
2. Γερμανο-αμερικανός μηχανικός. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της διαστημικής.
3. Ισπανός νομπελίστας γιατρός, πατέρας των σύγχρονων νευροεπιστημών.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

17/07/2013

Accidents Polipoètics, Όλοι έχουμε δίκιο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:51 μμ

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι ιερό.
Γιατί το δίκιο είναι καλό.
Γιατί το δίκιο είναι καθοριστικό.

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το αγοράζουμε.
Ή γιατί το έχουμε.
Ή γιατί το πιστεύουμε.
Ή γιατί κανείς δεν μας αμφισβητεί.
Ή γιατί δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Ψηλοί ή κοντοί.
Άσχημοι ή χοντροί.
Όμορφοι ή αστυνομικοί.
Θεοί ή ταξιτζήδες.

Ο σκύλος έχει δίκιο όταν καταβρέχει τις γωνίες.
Η μαμά έχει δίκιο γιατί δεν έχεις δουλειά.
Αυτή δεν έχει δίκιο γιατί δεν έχεις λεφτά.

Το να έχεις δίκιο είναι εύκολο.

Αρκεί να έχεις παιδιά
Υπαλλήλους
Σύζυγο
Σερβιτόρους
Μαθητές
Στρατιώτες
Άσχημους θείους
Καστανάδες
Ντροπαλούς φίλους
Κατοικίδια ζώα
Πολύχρωμα ψάρια.

Τι ικανοποίηση να γνωρίζεις πως οι μπακαλιάροι ποτέ δεν θα σου αντιμιλήσουν!

Γιατί;

Γιατί έχεις δίκιο.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι καλό, είναι άγιο.

Είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το ανθρακούχο νερό.

Και στην τελική, πάντα μπορείς να φας τον μπακαλιάρο.

Αν αυτός τολμήσει να φέρει αντίρρηση.

Γιατί όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι…

————————————————-Έχουμε δίκιο.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

Οι Accidents Polipoètics είναι το δίδυμο των ποιητών Rafael Metlikovez και Xavier Theros. Θεωρούνται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της καταλανικής προφορικής ποίησης. Παρουσιάζουν τα ποιήματά τους σε λογοτεχνικά φεστιβάλ και δημόσιες απαγγελίες. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν στις εκδόσεις Arrebato Libros τη συγκεντρωτική συλλογή Van a por nosotros.
(more…)

02/07/2013

Τεφλόν #9 | Νέο ποιητικό σκεύος

Filed under: Τεύχος Εννέα — kyokokishida @ 7:55 μμ

Τεφλόν #9

Δείτε εδώ τα σημεία διανομής

Διανέμεται δωρεάν

Επόμενη σελίδα: »

The Rubric Theme. Blog στο WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 166 other followers