Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

17/04/2014

Chaalan Charif, Εκείνος που δεν είδε τίποτα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 8:59 πμ

Για τον Σαλέχ και την Ντίνεκε

Κατέβα
όλο και πιο βαθιά
μέχρι τα πόδια σου ν’ αγγίξουν τον πυθμένα
κι έλα μετά πίσω σε μας
Θα σ’ επιβραβεύσουμε με συγχώρεση
ή θα τιμωρήσουμε με συμπόνια
Μη μας πεις τι έχεις δει
Θα πούμε:
—-Κατέβηκε
—-όλο και πιο βαθιά
—-μέχρι που τα πόδια του άγγιξαν τον πυθμένα
—-Τότε επέστρεψε σε μας
—-…Τίποτε δεν έχει δει

Ήμουν στ’ αλήθεια γυμνός
ή έφταιγε τ’ αλκοόλ;
Κοίταξα σ’ έναν καθρέφτη
ή ήταν τα μάτια των ξένων;
(more…)

28/03/2014

Lisa Suhair Majaj, Τι γίνεται μετά;

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 3:58 μμ

tumblr_lifcb9H1351qd3smho1_400tumblr_lifc6bwyJi1qd3smho1_400

Τι γίνεται μετά; Μάθε πρώτος.
Στο έκτακτο δελτίο του CNN 

Μετά έχει έναν ασφόδελο, μια ανεμώνα,
παιδιά να μαζεύουν κλαδάκια
και γυρίνους. Μετά έχει ουρές χαρταετών
να περιπλανιούνται στον πλατύ ανοιξιάτικο
ουρανό. Μετά έχει φρέσκα αυγά
κότας και αμυγδαλιές να
ανθίζουν και μυρωδάτο χωριάτικο ψωμί
από θολωτούς πήλινους φούρνους
και γατάκια να νιαουρίζουν κι εποχές να ξεδιπλώνονται
σαν καινούργια φύλλα, τρυφερά και πράσινα,
και μετά έχει πόλεμο.

Περισσότερα ποιήματα της Lisa Suhair Majaj μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

13/03/2014

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Πέντε ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος 10 — kyokokishida @ 3:43 μμ
.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ
.
ξυπνώ και φοβάμαι
κοιμάμαι και μόλις που αναπνέω
τρώω απ’ τα σκουπίδια
και περιμένω·
διασχίσαμε βουνά και θάλασσες
.
δεν μπορώ να φύγω
δεν μπορώ να μείνω
θέλαμε να μην χάσουμε κανέναν
και χάσαμε πολλούς
τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο
τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο
.
ελπίζαμε σε μια καλύτερη ζωή
σαν άνθρωποι
με την ηρεμία ενός σπιτιού
με ηρεμία·
.
δεν έχω κοιμηθεί ούτε μια φορά
εδώ και οχτώ χρόνια
χωρίς να με τρώει κάτι
ο φόβος για τους δικούς μου
η αγωνία για το ξημέρωμα, αν έρθει
η αγωνία για το ψωμί
η αγωνία για
.
όταν όλα έχουν καταστραφεί
δεν υπάρχει άλλη λύση
παρά φυγή·
.
να μπορώ να επιβιώνω
όχι μόνο εγώ
.
να ’μαστε όλοι το ίδιο
χαμένοι
πίσω από 3.000 κάλυκες δακρυγόνων
.
(ποίημα-εύρημα, γυναίκα από το Αφγανιστάν, άνδρας από την Ελλάδα, Αθήνα 2012) (more…)

05/03/2014

Ρένος Μάρτης, Άρνηση 2

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος 10 — kyokokishida @ 6:28 μμ
Α’
Πράξη τέλους, Ερμή.
Γράφω καλύτερα απ’ τον Σεφέρη και το ξέρει.
Δεν τ’ άντεξε και τα τίναξε – όσο εμαίνετο ακόμη αλτ, mute,
φοίνιξ και τέφρα…
(Οι διανοούμενοι, βλέπεις, χωλαίνουν σ’ ανοιχτό ανταγωνισμό–
έστω και αστοί…
Οι διανοούμενοι είναι «αντιπαραγωγικοί»–
Άρα, συλλήβδην, αριστεροί!)
-
O Όμηρος, μόνο, μ’ έκαμψε.
Εξόχως ανώτερη κλάση/ Βάσει παλαιότητας, ε –Σαν τον στρατό…
(more…)

Χρήστος Μαρτίνης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος 10 — kyokokishida @ 6:25 μμ

ΟΜΟΝΟΙΑ, 21ος Αιώνας Μ.Χ.
(Χαρτογράφηση)

Αντάμωναν περαστικά ναυάγια
του περιπτέρου τ’ άντερα χυμένα
προς πώληση
φέραν τον ανάπηρο σαν κάθε πρωί
τον στήσαν άγαλμα· μαγαζί γωνία
σφίγγαν οι κόρνες κροτάφους
τρυπάνια
καζάνια στα φανάρια κοχλάζαν
τις σημαίες να σέρνει νοτιάς
το χορό
τα χαλασμένα φερμουάρ τακτάκτακούνια
κουλούρια παπάδες τα σπίρτα
κερνώ αδέρφια
το μαχαίρι το σωστό που καθαρίζει λεμόνια
τη σειρά από άλλεν της κίνας (more…)

28/02/2014

Frank Lanzendörfer, Ζωγραφιές

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 11:46 πμ

fl1

Περισσότερα για τον  Φρανκ Λαντσεντέρφερ μπορείτε να διαβάσετε στο δέκατο τεύχος του Τεφλόν.

(more…)

25/02/2014

Knofo, Τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 2:21 μμ

λογικό συμπέρασμα

εάν

οι δικηγόροι
που αγωνίζονται για το δίκαιο
είναι εχθροί του κράτους

είναι

οι εισαγγελείς
που υποστηρίζουν το κράτος
εχθροί του δικαίου

αφιερωμένο στον δικηγόρο και σύντροφο hans-christian ströbele, στον οποίον επιβλήθηκε μερική απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος τον μαύρο οκτώβρη του 1977, επειδή με υπερασπίστηκε.

(more…)

17/02/2014

Ευχή για τον απρόσεχτο ταξιτζή

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 1:42 μμ

Από τότε που έπαθα καρκίνο
από κεκτημένη ταχύτητα
ζητάω στο ταξί να σβήσουν το τσιγάρο
«γιατί; τι σχέση έχει;»
παρόλα τα επιστημονικά δίκια του
χίλιες γόπες είχαν πάρει
το σχήμα ενός μεγάλου φαλλού

Αλλά το χειρότερο ήταν
το βράδυ που ένας από αυτούς
τους τετράτροχους φασίστες
έκανε θανατηφόρο κομπλημάν

ψιθυριστά του εξήγησα
δεν μου έχει μείνει πολλή φωνή
γιατί ο όγκος…
και τα λοιπά

Ο τετράτροχος φασίστας απαντά
«Αχ τι τυχερός που είναι ο άντρας σου!
Θα κάνει ό,τι θέλει για την πάρτη του.»
Κοινώς
είσαι
σέξυ
λειτουργική
αγαπημένη
όταν δεν αρθρώνεις λέξη

Ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα φορτηγό
αντίθετο ρεύμα
στην Αχαρνών
από κεκτημένη ταχύτητα
να τον συνθλίβει πάνω στο τιμόνι
με τη γόπα στο μάτι του
να μη μπορεί πια
να αρθρώσει λέξη

Από το περιοδικό Μιγάδα, τεύχος 7

23/01/2014

Κατακάθι: Μανιφέστο για την εξάλειψη των ανδρών

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 10:27 πμ

Valerie-Solanas-ΚατακάθιValerie Solanas
Κατακάθι: Μανιφέστο για την εξάλειψη των ανδρών
Μετάφραση: Kyoko Kishida
ΤΟΠΟΒΟΡΟΣ εκδόσεις εξαρχείων

Όσο η ζωή σ’ αυτή την κοινωνία είναι, στα καλύτερά της, απόλυτα βαρετή και όσο οι διάφορες εκφάνσεις της δεν αφορούν καθόλου τις γυναίκες, δεν μένει στα πολιτικοποιημένα, υπεύθυνα και περιπετειώδη θηλυκά των πόλεων τίποτε άλλο παρά να ρίξουν την κυβέρνηση, να εξαλείψουν το χρηματικό σύστημα, να εγκαθιδρύσουν την απόλυτη αυτοματοποίηση και να καταστρέψουν το αρσενικό φύλο.

Είναι πλέον τεχνικά εφικτή η αναπαραγωγή χωρίς τη βοήθεια αρσενικών (ή ακόμα και θηλυκών) και η παραγωγή μόνο θηλυκών. Πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Η συντήρηση των αρσενικών δεν εξυπηρετεί πια ούτε καν τον αμφίβολο σκοπό της αναπαραγωγής. Το αρσενικό αποτελεί βιολογικό ατύχημα: το γονίδιο Υ (αρσενικό) είναι ένα ατελές γονίδιο Χ (θηλυκό), υπολείπεται δηλαδή μιας σειράς χρωμοσωμάτων. Με άλλα λόγια, το αρσενικό είναι ένα λειψό θηλυκό, προϊόν άμβλωσης σε γονιδιακό επίπεδο, ένα ζωντανό έκτρωμα. Το αρσενικό είναι ελλιπές και τα συναισθήματά του περιορισμένα˙ η αρρενωπότητα είναι νόσος που γεννάται από την ατέλεια και τα συναισθηματικά ανάπηρα αρσενικά..

(more…)

10/01/2014

R.I.P. Amiri Baraka

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 4:59 μμ

ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΑ. ΟΠΩΣ ΤΩΡΑ

Βρίσκομαι μέσα σε κάποιον
που με μισεί. Κοιτάζω
μέσα από τα μάτια του. Μυρίζω
όσες βρωμερές μελωδίες εισέρχονται
στην αναπνοή του. Αγαπώ τις
αξιολύπητες γυναίκες του.

Σχισμές στο μέταλλο, για ήλιο. Εκεί που
τα μάτια μου στριφογυρίζουν, στην ψύχρα
η λάμψη του φωτός, ή η σκληρή σάρκα
που τρίβεται πάνω μου, μια γυναίκα, ένας άντρας,
χωρίς σκιά, ή φωνή, ή νόημα.

Αυτός είναι ο εγκλεισμός (η σάρκα,
όπου η αθωότητα είναι όπλο. Μια
αφαίρεση. Άγγιγμα. (Όχι δική μου.
Ή δική σου, αν είσαι η ψυχή που είχα
και εγκατέλειψα όταν ήμουν τυφλός και έβαζα
τους εχθρούς μου να με κουβαλήσουν σαν νεκρό
(αν είναι όμορφος, ή τον οικτίρουν.

Μπορεί να είναι πόνος. (Όπως τώρα, καθώς όλη του
η σάρκα με πληγώνει.) Μπορεί να είναι αυτό. Ή
πόνος. Όπως τότε που εκείνη έτρεξε μακριά μου μέσα
στο δάσος.
————-Ή πόνος, το μυαλό
ασημένια σπείρα εκτοξεύεται ενάντια στον
ήλιο, ψηλότερα ακόμα κι από εκεί που οι παλιοί πίστευαν
πως βρίσκεται ο Θεός. Ή πόνος. Και το άλλο. Το
ναι. (Μέσα στα βιβλία του, στα δάχτυλά του. Είναι
μαραμένα κίτρινα λουλούδια και ποτέ τους δεν ήταν
όμορφα.) Το ναι. Χαμένη μου ψυχή, θα πεις
«ομορφιά». Ομορφιά, εφαρμοσμένη, όπως το δέντρο. Το
αργό ποτάμι. Ένας λευκός ήλιος στις υγρές του προτάσεις.
Ή, οι ψυχροί άνθρωποι στην καταιγίδα. Έκσταση. Σάρκα
ή ψυχή. Το ναι. (Οι μανδύες τους κυματίζουν στον αέρα. Τα κύπελλά τους
άδεια. Τραγουδάνε πεσμένοι στα δικά μου πόδια, όχι στα δικά σου.) Σάρκα
ή ψυχή, εξίσου διεφθαρμένα. Όπου η απάντηση κινείται τόσο γρήγορα.
Όπου και ο Θεός είναι μια ύπαρξη, τελικά.)

Κρύος άνεμος φυσάει μέσα από σχιστά τυφλά μάτια. Σάρκα,
λευκό πυρωμένο σίδερο. Λάμπει σαν τη μέρα με τον ήλιο της.
Ανθρώπινη αγάπη είναι, μέσα της κατοικώ. Σ’ έναν κοκκαλιάρη σκελετό
που αναγνωρίζεις σαν λέξεις ή απλό συναίσθημα.

Αλλά δεν αισθάνεται τίποτα. Σαν το μέταλλο, είναι καυτός, δεν είναι,
δοσμένος στην αγάπη.

Καίει αυτό που
είναι μέσα του.

 

(more…)

17/12/2013

Τεφλόν #10 | Νέο ποιητικό σκεύος

Filed under: Τεύχος Δέκα — kyokokishida @ 12:59 μμ

Cover10

Πατήστε εδώ για να δείτε τα σημεία διανομής

Διανέμεται δωρεάν

10/12/2013

qooonn, πέντε ποιήματα

20h - clean

ράθυμο jib

η διαφήμιση του αυτοκινήτου είναι γυναίκα
με προσωνύμια
η πραγματικότητα του αυτοκινήτου
ένας άντρας που λαγοκοιμάται στα πρωινά βλέμμα φανάρια

τα νοσοκομεία έλκουν στα σπλάχνα τους
εκείνους που συζητήθηκαν στις στήλες
όταν ο διακόπτης της μεγαμηχανής
γύρισε στη ρύθμιση Σαββατοκύριακο

κι οι εξαδάχτυλες πλάτες που περπατώντας παράλληλα
σημαίνουν μια χαμηλόμισθη πρόσληψη
επιμένουν για χειραψία

μεσοπρόθεσμη μίσθωση και κόρνα

η σχόλη των εργατών διδάσκεται
όπως η τέχνη του κεντήματος
από μάνα σε κόρη

η σχόλη των εργατών πριν την απόφαση
ξεχνιέται στον καθρέφτη
σαν κόρνα

είμαι πεζός
και το ‘μαθα ανήμερα του οχήματος
που οι υποσχέσεις δεν μου αγόρασαν

δανεικός
δανεισμένος

(more…)

04/12/2013

Dario Muci, Πέντε μεταφρασμένα τραγούδια / μέρος α’

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 11:32 μμ
-
Το τραγούδι της φυλακής
-
Ποιος λέει πως η φυλακή είναι βάσανο,
εμένα μου μοιάζει διακοπές,
ποιος λέει πως οι χειροπέδες είναι αλυσίδες,
εμένα μου μοιάζουνε χρυσά βραχιόλια.
Από το Λέτσε με πήγαν στο Φοσομπρόνε
και αποκλεισμένος είμαι σαν σκυλί,
η σούπα δεν μου κάνει, ούτε το ψωμί,
η μοίρα θα ορίσει την τύχη μου.
Εσύ, Δικαστή, που κρατάς την ποινή μου στα χέρια σου,
μη τήνε κάνεις πολύ μακριά την καταδίκη μου,
μη τήνε κάνεις πολύ μακριά την καταδίκη μου
αλλιώς θα πεθάνει η μανούλα μου.
Η μάνα του γιου του παρανόμου,
πάντα αθώο τόνε βλέπει
και δε πιστεύει πως είναι αλήθεια,
μήτε όταν τον πάνε στην φυλακή.
-
Η μάνα για τον γιο της δε συχάζει,
τη νύχτα πίσω από την πόρτα καρτεράει,
καρτεράει με την καρδιά της να χτυπάει,
η καρδιά της μάνας δε σε ξεγελάει.
Πόσο αληθινή κι όμορφη είναι η αδερφοσύνη
που σου χαρίζουν όταν γυρνάς στο σπίτι,
είσαι σύντροφος για μια ζωή,
αυτός είναι ο κώδικας του περιθωρίου.
Φίλοι που στο Λέτσε πάτε,
χαιρετίστε μου γονείς και φίλους,
χαιρετίστε μου γονείς και φίλους
κι ακόμα μερικούς απ’ τους εχθρούς.
Τις φυλακές του Λέτσε δεν ήξερα,
τις έμαθα απ’ την ανάποδη,
Οι φυλακές του Λέτσε είναι μαρτύριο,
από μακριά περνούν οι φίλοι.
.
Παραδοσιακό του Σαλέντο

(more…)

18/11/2013

Μυρτώ Ξανθοπούλου, Ένα μικρό πεζό και τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 12:43 μμ

Myrto Xanthopoulou

ΕΙΜΙ ΓΟΥΑΪΝΧΑΟΥΖ

Οι τέντες στις πολυκατοικίες
πράσινα ξέφτια
παραιτημένα στο βρωμοαέρα

τέντες μεσίστιες
λάβαρα της βρωμοαθήνας

τα περιστέρια κουτσουλούν
και σιωπούν.

-

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ (θρίλερ)

Ξυπνάω στο δεξί  πλευρό, αυτό που βλέπει το μπαλκόνι. Πίσω από την κουρτίνα διακρίνω τη φιγούρα ενός πουλιού. Τα φτερά του είναι απλωμένα και όμως είναι ακίνητο. Έχει τις διαστάσεις ενός κόνδορα και την ακέφαλη ελπίδα της νίκης της σαμοθράκης. Δεν εγκαταλείπει τη μνημειακή στάση του παρόλη τη σκουριά που έχει αρχίσει να εμφανίζεται στα φτερά του, και παρόλο το βάρος των βρεγμένων ρούχων. Ούτε αφήνει ποτέ το πόστο του, το στενό μπαλκόνι.
Σκέφτομαι, η απλώστρα είναι το πιο τραγικό πουλί. Εντάξει, και άλλα πουλιά δεν μπορούν να πετάξουν (όπως η κότα ή η στρουθοκάμηλος), αλλά αυτά είναι χαζά και όλο τρέχουν δεξιά και αριστερά. Η απλώστρα σιωπηλή και στωική στηρίζει μπουγάδες και μπουγάδες απαρηγόρητων ρούχων μέχρι να στεγνώσουν, σαν καλή παραμάνα γενιές και γενιές κλαμένων παιδιών. Και δε ζητάει αντάλλαγμα, ούτε καταχέζει το μπαλκόνι.
Γυρνάω πλευρό. Βλέπω το διάδρομο και την πόρτα του μπάνιου. Σκέφτομαι τον κομπλεξικό άνθρωπο, που μόνο με αεροπλάνο μπορεί να πετάξει. Και αναφέρεται στα πουλιά ως «πτηνά» (με επιστημονική συγκατάβαση), ή «πουλερικά» (δηλαδή αυτό που θα φάμε). Και έχει επιπλέον το θράσος να βαφτίζει το δικό του τσουτσούνι «πουλί».
Γυρνάω μπρούμυτα.

Τα ρούχα δε θα στεγνώσουν ποτέ, ποτέ δε στεγνώνουν.

(more…)

16/11/2013

λΑΜΠΕΡΟύΚ, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εννέα — kyokokishida @ 5:47 μμ

-

ΟΠΤΗΡΑΣ

—————- — —- –φτιάχνουμε καράβια
————————— —-να βρουνε νέα γη
———————-   –φτιάχνουμε ναυάγια
στους υφάλους των παρελθόντων μας

η θλίψη συλλέγεται σε αλεξικέραυνα
αρωματισμένοι σπινθήρες εσείς
παράξενα χωνευτήρια μίσους και μαγείας
μετουσιώνετε τα αποστεομένα δάχτυλά μου σε τρανές κεραίες
κεντάτε κατάρες στα στιλπνά ζωτικά πεδία των χειλιών μου
γιατί μου λέτε: πέθανε!
γιατί μου λέτε: ζήσε!
και εγώ προσεύχομαι εν ονόματι της αγρύπνιας
και το ξέρω ότι αν ενωθώ με τη μεγάλη ανακούφιση
κουβαλητή της αθωότητας θα με χρίσετε
ταλαίπωρα ρετάλια
σινιόρες των μαύρων τόπων
ξένοιαστοι καρποί που θρύβεστε εντός της ανεξήγητης άνοιξης
αν εσείς διψάτε ας έχω εγώ νερό
αν δεν έχω εγώ νερό ποτέ να μη διψάσετε
κι εσύ φως
είσαι χέρι που κρατά κερί;
ή τερηδόνα μπηγμένη σε βρεφική σάρκα;
όπως και να ‘χει
η αγορά ενός δούλου
δεν θα ‘ναι ποτέ τελειωμένη υπόθεση
οι ταπεινοί άλλωστε ευφραίνονται με τον θυμό
και η κόρη με τη κόγχη
φλεγματικά καρφιά μετρούν ακρωτηριασμούς
η καρδιά εν κινδύνω εκχέει δυσαρμονίες
ο τυφλός οδηγεί
χιχι
καλέ μου δούλε
αδυσώπητε καθρέφτη της ψυχής μου
τέντωσε καλά τα αυτιά σου!
μ’ ακούς;
έρχομαι να σ’ αγοράσω!
υδρόβια πλοκάμια είναι οι ρίζες μου
κακό το ριζικό μου
θα με λατρέψεις σαν συντέλεια…
μ’ ακούς;

(more…)

05/11/2013

Στην πλατεία

Filed under: Αφορμές,Ριμοδοσίες — kyokokishida @ 10:58 πμ

hiphopΑπό το έντυπο των Antifa Kallithea, τεύχος 4

19/10/2013

Αντώνης Αντωνάκος, Δύο μικρά πεζά

Filed under: Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 6:33 μμ

-

Γραμμή αυτοκτονίας

Απ’ τη μιαν άκρη της γραμμής ακούστηκε μιαν αργόσυρτη γυναικεία φωνή, «η κόρη μου είναι άρρωστη. Έχει παραφρονήσει λόγω οξείας εξάψεως. Φοβάται και τρομάζει στο σκοτάδι. Παθαίνει κρίσεις πανικού. Έχει μονίμως ένα σφίξιμο στην καρδιά. Επιθυμεί την αυτοκτονία. Είναι θυμωμένη, ταραγμένη, αγωνιά. Κατονομάζει πράγματα φοβερά που την προστάζουν να πηδήξει στο κενό, να ριχτεί σε πηγάδια, να κρεμαστεί. Όταν δεν έχει εφιάλτες και δεν υπάρχουν φαντάσματα γύρω της, υπάρχει ένα είδος ηδονής που την κάνει να ποθεί το θάνατο σα να είναι κάτι καλό». Απ’ την άλλη άκρη της γραμμής χαμηλόφωνα με μιαν επιτηδευμένη συμπόνια η υπάλληλος απάντησε, «σε άτομα καταθλιπτικά, άρρωστα ή που θέλουν να κρεμαστούν, χορηγήστε κάθε πρωί χυμό από ρίζα μανδραγόρα».

-
-

Με ήλιο και βροχή

Το λεωφορείο σταμάτησε στο σπίτι της χήρας. Μια δίπατη ξύλινη καντίνα πριν το Επταχώρι. Δίπλα στην είσοδο είχε ένα κίτρινο γραμματοκιβώτιο. Γύρω γύρω λάσπες κι ένα αγκαθωτό συρματόπλεγμα που οριοθετούσε το ρέμα απ’ το δημόσιο δρόμο. Ο οδηγός γουστάριζε να παίρνει το καφεδάκι του με τη χήρα κάθε που ανεβαίναμε Θεσσαλονίκη. Αυτό που εννοούσε για καφεδάκι δεν ήταν στην πραγματικότητα καφεδάκι παρά ένας σωρός άλλα πράγματα. Είχε ένα ειδύλλιο δρόμου και σταματούσε το δρομολόγιο εκεί, με ήλιο και με βροχή. Οι επιβάτες κατέβαιναν νυσταγμένοι παίρνοντας θέση στη μικρή ισόγεια κουζίνα. Η χήρα ήταν ντυμένη πάντα με τα ίδια ρούχα. Χτένιζε με τον ίδιο τρόπο τα μαλλιά και φορούσε μαύρα γυαλιστερά παπούτσια που άστραφταν σα βρεγμένα κάρβουνα. Έψηνε σε όλους καφεδάκι και στο μεγάλο τραπέζι δίπλα στην είσοδο είχε πάντα μια πιατέλα με φρέσκο χαλβά πασπαλισμένο με κανέλα και ζάχαρη. Η χήρα ήταν αδύνατη γύρω στα πενήντα με μαύρα αμυγδαλωτά μάτια. Στον τοίχο απ’ άκρη σ’ άκρη είχε ένα σπάγκο απ’ όπου κρέμονταν παντού ματσάκια με λουλούδια. Ο οδηγός έπαιρνε τελετουργικά ένα φλιτζάνι με καφέ και ροβολούσε στο πάνω πάτωμα με τη χήρα. Οι ταξιδιώτες κάθονταν κάτω, στην κουζίνα, πίνοντας καφέ και τρώγοντας εξωτικό χαλβά, ξεδιψώντας με γάργαρο νεράκι του Γράμμου, ενόσω ο οδηγός ήταν με τη χήρα στην κρεβατοκάμαρά της παίρνοντας τον «καφέ» του. Το τρίξιμο του σουμιέ τράνταζε τη δίπατη ξύλινη καντίνα κι οι ταξιδιώτες έσφιγγαν μηχανικά τις παλάμες τους στο τραπέζι και τις καρέκλες, σα χταπόδια, κοιτώντας τον ουρανό.

(more…)

15/10/2013

Γιώργος Γέργος, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 11:00 μμ

WaitingforMeaning_Dumas

τα όνειρα

ζούσα σε ένα ιπτάμενο σπίτι

με ένα κρεβάτι
και ένα μαχαίρι
για να κοιμάμαι κόβοντας
σε δυο πουλιά τα όνειρα
ένα θ’ αφήσω έλεγα
να φύγει απ’ το παράθυρο
το άλλο
θα το φάω
πριν ξυπνήσω.

-

το ποίημα του νιπτήρα

περιέχουμε εκείνον
τον εσώσπλαχνο φθόγγο
και υποφέρουμε γιατί
τα κάλλη μας υπέστησαν βλάβες
και τα κεφάλια μας στερεώνονται
σαν αντηχεία τώρα
εκτοξεύοντας
από τα υπερώα επάνω
μνήμες και μνήμες
καιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμεςκαιμνήμες

-

(more…)

Χαρά Παπαδοπούλου, Σουρεαλισμός… στο Θησείο

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 10:28 μμ

Ο λαός πεταμένος στον τενεκέ
Τυπάκια εναλλακτικά, ζευγάρια κυριλέ
Εκλογές
Στημένοι μπάτσοι κάνουν τσιγάρο
Πιάνει ψύχρα με ήλιο
Στο Θησείο για καφέ
Σε κοιτάζω μα δε με βλέπεις
Κυρίες στην εμμηνόπαυση κελαηδάνε
Κρυφός κλέφτης της πραγματικότητας
«Αρίστο, περίμενε, μωρή!», παιδιά σε ποδήλατα
Σέξι αδερφές
Ένα περιστέρι αδιαφορεί

27/09/2013

Απόστολος Μαϊκίδης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 3:36 μμ

IMG_2094p

-

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Ο πρώτος πήρε φόρα
και έπεσε στην πόρτα

ο επόμενος αδιάφορα
προσπέρασε την πόρτα

ο άλλος ήταν σίγουρος
πως δεν υπήρχε πόρτα

κανείς δεν άνοιξε την πόρτα

(more…)

24/09/2013

Χρήστος Ζάχος, Αλφαβητάρι

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 2:52 μμ

Απόψε η νύχτα δε θα ’ρθεί 

με μαύρες άγριες σκέψεις. 

Βήματα βράδυ μπροστά απ’ την πόρτα σου 

για σήκω για βάλ’ τα καλά σου

Γέφυρα ανάμεσα σ’ εσένα και μένα

   γέφυρα γιοφύρι μόνη ελπίς

Δίνομαι τώρα, σου δίνομαι τώρα, 

δίνομαι σε σένα τώρα

Έχω πως έχω κατέχω θαρρώ

(more…)

04/09/2013

Urs Böke, Προχωρημένα μαθηματικά

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 9:52 πμ

Η λογική των ελίτ
είναι ένας απλός υπολογισμός:

Όποιος παίρνει επίδομα ανεργίας
χρειάζεται κάθε μέρα
για τροφή
4 ευρώ συν μερικά σεντς

Ένας σκύλος της γερμανικής αστυνομίας
χρειάζεται κάθε μέρα
για τροφή
6 ευρώ συν μερικά σεντς

Αλλά όμως
αυτός εργάζεται.

(more…)

18/07/2013

Accidents Polipoètics, Μας την έχουν στημένη

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 1:56 μμ

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό, παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.

Μας την έχουν στημένη.

Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημόσιους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε απ’ το χεράκι στη σύνταξη.

Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν’ αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.

Μας την έχουν στημένη.

Με τα βασιλικά τους πόδια και τ’ αποσπάσματά τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνές τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους.

Χτενίσου, καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε τη βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι, άσε αυτό το χαμόγελο, νιώσε ένοχος, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, τέλειωσε τη σούπα, γίνε υπεύθυνος.

Μας την έχουν στημένη.

Μας τέλειωσε η νιότη. Φτάνει πια με την τεμπελιά. Πρέπει ν’ αποκτήσουμε συναίσθηση. Ζήτω το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.

Ζήτω!

Δικό μου το λάθος.

Πλήρωσε τους λογαριασμούς, κοστούμι με γιλέκο, κοιμήσου με πιτζάμες, κάνε τη Δευτέρα αργία, κάνε οικογένεια, γιατί δεν αδυνατίζεις, τι μούτρα είναι αυτά, πλύνε τα χέρια, βάψε τα χείλια, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, γιατί το λες αυτό, όλα έχουν ήδη γραφτεί.

Μας την έχουν στημένη.

Ο Έντισον και ο Ουάσιγκτον και ο Αϊνστάιν και ο Φρόιντ και ο Χίτλερ και ο Κοπέρνικος και οι Σέρχιο και Εστίμπαλιθ1 και ο Φον Μπράουν2 και ο δον Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ3.

Μας την έχουν στημένη.

Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας.

Μας την έχουν στημένη.

Κάθε χρόνο πιο κοντά.

Κάθε μέρα πιο φανερά.

Κάθε ρουφηξιά πιο γλυκιά.

Κάθε ανάμνηση πιο μακριά.

Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη
Μας την έχουν στημένη.

Σε όλους εμάς.

1. Δημοφιλές μουσικό ντουέτο που εκπροσώπησε την Ισπανία στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 1975.
2. Γερμανο-αμερικανός μηχανικός. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της διαστημικής.
3. Ισπανός νομπελίστας γιατρός, πατέρας των σύγχρονων νευροεπιστημών.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

17/07/2013

Accidents Polipoètics, Όλοι έχουμε δίκιο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:51 μμ

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι ιερό.
Γιατί το δίκιο είναι καλό.
Γιατί το δίκιο είναι καθοριστικό.

Όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το αγοράζουμε.
Ή γιατί το έχουμε.
Ή γιατί το πιστεύουμε.
Ή γιατί κανείς δεν μας αμφισβητεί.
Ή γιατί δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Ψηλοί ή κοντοί.
Άσχημοι ή χοντροί.
Όμορφοι ή αστυνομικοί.
Θεοί ή ταξιτζήδες.

Ο σκύλος έχει δίκιο όταν καταβρέχει τις γωνίες.
Η μαμά έχει δίκιο γιατί δεν έχεις δουλειά.
Αυτή δεν έχει δίκιο γιατί δεν έχεις λεφτά.

Το να έχεις δίκιο είναι εύκολο.

Αρκεί να έχεις παιδιά
Υπαλλήλους
Σύζυγο
Σερβιτόρους
Μαθητές
Στρατιώτες
Άσχημους θείους
Καστανάδες
Ντροπαλούς φίλους
Κατοικίδια ζώα
Πολύχρωμα ψάρια.

Τι ικανοποίηση να γνωρίζεις πως οι μπακαλιάροι ποτέ δεν θα σου αντιμιλήσουν!

Γιατί;

Γιατί έχεις δίκιο.

Όλοι, όλοι, όλοι έχουμε δίκιο.

Γιατί το δίκιο είναι καλό, είναι άγιο.

Είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το ανθρακούχο νερό.

Και στην τελική, πάντα μπορείς να φας τον μπακαλιάρο.

Αν αυτός τολμήσει να φέρει αντίρρηση.

Γιατί όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι…

————————————————-Έχουμε δίκιο.

[μτφρ. Ελένη Οικονόμου]

Οι Accidents Polipoètics είναι το δίδυμο των ποιητών Rafael Metlikovez και Xavier Theros. Θεωρούνται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της καταλανικής προφορικής ποίησης. Παρουσιάζουν τα ποιήματά τους σε λογοτεχνικά φεστιβάλ και δημόσιες απαγγελίες. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν στις εκδόσεις Arrebato Libros τη συγκεντρωτική συλλογή Van a por nosotros.
(more…)

02/07/2013

Τεφλόν #9 | Νέο ποιητικό σκεύος

Filed under: Τεύχος Εννέα — kyokokishida @ 7:55 μμ

Τεφλόν #9

Δείτε εδώ τα σημεία διανομής

Διανέμεται δωρεάν

28/06/2013

Θεόφιλος Τσώρης, Ήταν μια καλή απόδραση

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 5:04 μμ

Ήταν μια καλή απόδραση δε νομίζεις;
Τρεις κωλοτούμπες στον αέρα και
έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Πέρα στα βουνά, έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Ήταν μια καλή απόδραση.
Παίχθηκε και στο σινεμά της γειτονιάς

Ηρωικά αποδράσαμε έτσι δεν είναι;
Φορέσαμε τη σωστή στολή
και τα γυαλισμένα παπούτσια
Καθόμασταν και το τραγουδάγαμε
σαν τα γλαροπούλια σε οίστρο.
Ήταν μια φίνα απόδραση

Κάπου προς τη μέση όμως είδαμε
τον Τζο το δεσμοφύλακα που έβλεπε
τηλεόραση και σηκωνόταν κάθε μέρα για δουλειά
στις 8
Δεν πήγε πουθενά ο Τζο

Ήταν μια ωραία απόδραση
καθώς είδαμε τα κάγκελα να κατεβαίνουν
απ’ το τέλος του δρόμου
Ήταν μια σπουδαία απόδραση
χωρίς τέλος
όταν σφηνώθηκε η χειροπέδα στο χέρι μου.

Στραβώσαμε την κόρνα του συσσιτίου
και έκανε άλλο ήχο
και όλοι μας τραγουδήσαμε το εμβατήριο
παράφωνα
γιατί ήμασταν ελεύθεροι˙ νομίζαμε

Φύσηξε το αεράκι απότομα
απ’ την τελευταία απόδραση
και έπρεπε να φύγουμε κι από κει.

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Τέσσερα ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Εφτά — kyokokishida @ 5:03 μμ

Κυοφορούσα σιωπή

Σήμερα, καθώς σκάλιζα
κάποιος μου ψιθύρισε ένα μυστικό
πως τα τριαντάφυλλα αίμα θέλουν
από ψάρι ή από άνθρωπο
από σώμα θρεπτικό
που να τα σώσει
και να τα μεγαλώσει
να τα μικρύνει σαν την Αλίκη
για να τα θεριώσει˙
να τα λυτρώσει
από τ’ ανθρώπινα χέρια
στα οποία πάντα προσπαθεί
να τρυπώσει
ν’ ακούσει τον ήχο του
δέρματος να σπάει
να ανοίγει να αφήνει
χυμούς να ξεχυθουν
να απορροφηθούν
από ένα νέο σώμα
αντρίκιο
μα με θηλή γυναίκας.
Ζώα που ποθούν το σώμα,
τα τριαντάφυλλα.

Η ρίζα του γρασιδιού

Ο κος Σίσυφος
Βερολινέζος Βερσαλλιώτης
γλυκός μας ταξιδιώτης
μα άναρχος καλεσμένος
κάθεται πάνω στην ώρα
μιας ωριαίας πρωΐας
να ξεπεζέψει˙
μα μαγκώνεται
στέκει κοιτάζεται
παραμιλά και λιώνει
μέσα στις συνθήκες του κόσμου
που του στέρησαν την ελευθερία
της επιλογής.
Τώρα πια μήτε ονοματίζει
μήτε φαντάζεται
και έτσι τραγικά
το τέλος επέρχεται
έξαφνα
σαν μαχαίρι
ξερνώντας τους στίχους:
«Στο Παρίσι και στη Θήβα
στις εφτά πύλες απάνω
κάθονται οι Πολυνείκεις
οι Αντιγόνες από κάτω.»

(more…)

Στέργιος Σκώτος, Μετά την ακολουθία

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 5:01 μμ

Ποσώς μετρούσε πάλι η πλαστική ικανότητα:
οι ψηλωμένοι γοφοί, τα λοξεμένα βλέμματα
κι η λιγωμένη φωνή εξίσου
/
Όλες οι μάχες διαλέχτηκαν σαν παράδοξα
όλοι οι χείμαρροι φράχτηκαν με ρελαντί
κι η εθνική λοταρία κλήρωνε μονά μόνο
το κανονικό γεννούσε το κανονικό
το άγριο γεννούσε το ήμερο
κι όλοι δοκίμαζαν έναν σεβασμό γι’ αυτό
/
Τα θύματα της γενιάς της ποίησης
κοιμήθηκαν απ’ το υστέρημα όλων
κατά το γνώρισμα του δικαίου
/
Μα βγήκαν τόσες ξαστεριές τα ασπρόρουχα
τόσα βουνά οι σκούφοι, τόσα ποτάμια οι βελονιές
τόσα χωράφια τα κομποσχοίνια, τόσες θάλασσες τα κεριά
που άλλαξε άρδην το σύμπαν πάλι
στο ρυθμό της χειρότερης τρέλας.

-

[περισσότερα, μελοποιημένα, εδώ]

01/05/2013

محمود درويش (Μαχμούντ Νταρουίς), Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 12:25 πμ

Ταξίμι πάνω σε σούρα* της Ιερουσαλήμ

Σήμερα κρέμεται στο ξύλο…εκείνη που μας κρέμασε στο νόστο.
Σήμερα κλαίτε πάνω στην Ιερουσαλήμ.
Κι εκείνη δεν κλαίει πάνω σε κανέναν.

Κι όταν τα δάκρυα σμίξουν με του ρολογιού τους δείκτες, θα γίνει χρόνος η Ιερουσαλήμ, τόπος θα γίνουνε τα μάτια. Έξω από μας, οι πόλεις, τα δάκρυα, το βράδυ που δεν έχει τελειωμό. Και μέσα μας, ριζωμένο ένα πολυβόλο, να στοχεύει τα αεροπλάνα και των προφητών το νόστο.
Όλα τα ονόματα που δώσαμε στην Ιερουσαλήμ, όλα αταίριαστα.
Κι αταίριαστα, όλα τα μέσα που διαλέξαμε να την τιμήσουμε:
Ο πίνακας, το ποίημα, το Συμβούλιο Ασφαλείας, η προδοσία και ο θανάτος.
Κι ούτε έναν Ιερεμία δεν βγάλαμε, να περπατήσει μες στους δρόμους μας και μες στα μάτια μας…να μας καταραστεί, να μας θρηνήσει.

Αν δεν μας πιάσει η κατάρα, δεν θα σωφρονιστούμε.
Κι αν στα αυτιά μας δεν φτάσει ο θρήνος, καμιά ομορφιά δεν θα γευτούμε.
Πάψε…πάψε τα δάκρυα του σήμερα, που μοιάζουν με τα δάκρυα του χθες.
Κι ας ψάξουμε άλλο χρώμα για τα δάκρυα του αύριο.
Γιατί για μας, η Ιερουσαλήμ δεν έχει τείχος. Είναι η πρωτεύουσα του αλλοτινού αντίσκηνου, των βασιλιάδων του χρήματος των αλλοτινών και των αλλοτινών μαρτύρων. Πάψε λοιπόν…πάψε τα δάκρυα του χθες, ώσπου να γίνει η Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του χρώματος του κόκκινου, που βάφτηκε από τα νερά του Ιορδάνη.

Μπήκα κρυμμένος θαρραλέα και φοβισμένος απ’ το θάρρος μου

Μία φορά συνέβη στη ζωή μου, να δω την ιστορία αρματωμένη μ’ όλα αυτά τα όπλα και τα κλαδιά των άγριων ελιόδεντρων. Μα δεν συνέβηκε ποτέ, να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος σε βράχο, ούτε κι ο βράχος σε στρατιώτη.

Κι όμως, συνέβη στην Ιερουσαλήμ.
Κι ήμουν εγώ ο βράχος κι ο άνθρωπος και ο στρατιώτης.
Ήρθε η ώρα…κι από τούτη τη στιγμή, ο παράδεισος θα είναι πλέον πιο κοντά. Θα ανταλλάξω την Ιερουσαλήμ με τον παράδεισο. Γιατί δεν είναι σαν εκείνον όμορφη, δεν είναι σαν εκείνον ταπεινή.
Και γιατί εκεί, η υπόσχεση δεν γνωρίζει προδοσία.

Ποιος μου έμαθε ετούτη τη σιωπή;
Ποιος δίδαξε στην Ιερουσαλήμ αυτή την ομορφιά;
Ποιος μου έδωσε να πιω τις δονήσεις από τούτο τον σεισμού;
Ποιος δίδαξε στην Ιερουσαλήμ τη συντροφιά αυτής της νύχτας της ατέλειωτης;
Ποιος μου έμαθε όλο αυτό το θάρρος;
Ποιος έμαθε στην Ιερουσαλήμ όλη αυτή την ειρωνεία;
Όχι. Δεν είναι σκιά δέντρου η πατρίδα. Δεν είναι λεπίδα στου ξίφους το θηκάρι. Όχι. Δεν είναι οικογενειακός δεσμός, ούτε αίματος δεσμός δεν είναι. Δεν είναι θρησκεία η πατρίδα, ούτε και Θεός.
Είναι ετούτη η αποδημία…τούτη η αποδημία…τούτη η αποδημία που σε ρημάζει στην Ιερουσαλήμ.
Και από δω και πέρα, ο παράδεισος θα είναι πιο κοντά.

Δεν υπάρχει συνάντηση, ούτε κι αντίο.

Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στη συνάντηση και τον αποχαιρετισμό, ανάμεσα στη σάρκα και τα κόκαλα, τότε σε υποδέχεται η Ιερουσαλήμ.
Κι ορμάς πάνω στους εφημεριδοπώλες, στα ερείπια των μνημείων, στους πωλητές των φαλάφελ, των λαχανικών και των εισαγόμενων κονσερβών.
Πράγματι, έμαθαν μέσα σε μια νύχτα των εισβολέων τη γλώσσα.
Ορμάς επάνω τους, την ώρα που εκστασιασμένοι αυτοκτονούν. Παίρνεις τα πράγματά τους και φωνάζεις, φωνάζεις με δυνατή σιωπή:
«Ποιος θ’ αγοράσει την ιστορία μου, την παλιά και την καινούργια, και τις κηλιδωμένες της σελίδες, για μια μοναδική στιγμή θριάμβου;»
Μετά, χαμογελάς στους εισβολείς.

Σκύβεις κι η πλάτη σου, μοιάζει με τόξο αραβικό, απ’ τον καιρό που οι άραβες ήταν ιππότες, τότε που δεν γνωρίζανε το πετρέλαιο και το ραδιόφωνο. Και ετοιμάζεσαι για πράξεις σκοτεινές.
Εν αρχή η πράξη ή ο λόγος; Διστάζεις.

(more…)

27/03/2013

Όμορφη σαν φυλακή που καίγεται

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 5:06 μμ

daal_coverJulius Van Daal
Όμορφη σαν φυλακή που καίγεται
Μετάφραση: Ελένη Γιώτη
ΤΟΠΟΒΟΡΟΣ εκδόσεις εξαρχείων

Άγρυπνοι φτωχοδιάβολοι χωρίς μέλλον ξεπήδησαν μέσα στη νύχτα, εφορμώντας ανά δεκάδες χιλιάδες από τα slums [φτωχογειτονιές] του Γουαϊτσάπελ και του Σάδαρκ, από τις τρώγλες και τα φτωχοκομεία, από τα εργαστήρια των μαστόρων και τις λιμεναποθήκες, τα μπουρδέλα και τα καπηλειά. Τούτοι εδώ οι άνθρωποι χλευάζουν τον Πάπα και τον Βασιλιά, τους Τόρις και τους Ουίγους, τις θρησκευτικές τελετές και τις ράντες, την τέχνη του κυβερνάν και του διοικείν. Θέλουν να κόψουν τη γλώσσα των ιεροκηρύκων και να καταβροχθίσουν το χέρι που τους πετά τα ψίχουλα της εμπορικής επέκτασης. Θέλουν την κατάργηση όλων των νόμων και των αρχών κι όλα να ανήκουν σε όλους. Θέλουν να δουν τα κάτεργα τυλιγμένα στις φλόγες, σε μια πόλη από την οποία λιποτάκτησαν τα μεγάλα πορτοφόλια και τα μεγάλα κεφάλια. Επιθυμούν διακαώς το τέλος της τάξης πραγμάτων. Φλέγονται να πραγματοποιήσουν το παλιό όνειρο Επαγγελίας των μεγάλων λονδρέζικων εξεγέρσεων: να δουν επιτέλους τα δημόσια σιντριβάνια ν’ αναβλύζουν γλυκό κρασί.

(more…)

02/03/2013

γιάζρα & λΑΜΠΕΡΟύΚ, φρούριο ελλάδα

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 6:28 μμ

φρούριο ελλάδα
λόγια: γιάζρα
μουσική: λΑΜΠΕΡΟύΚ

κατεβάστε & ακούστε εδώ

01 – ελληνική δημοκρατία (02:02)
02 – φρούριο ελλάδα (01:45)
03 – αιγαίο ή η κωλοτρυπίδα του θανάτου (03:08)
04 – μη λυπηθείτε την ειρήνη (04:03)
05 – ο πρώτος θάνατος του πυγμάχου & ποιητή γ.χ. (02:36)

jazrakhaleed.blogspot.gr
laberouk.blogspot.gr

(more…)

05/02/2013

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Α’)

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 11:16 πμ
-
«Η φενάκη πως θα μπορούσαμε όντως να περιμένουμε απ’ τους άλλους
να μας δείξουν τον αληθινό τους εαυτό έτσι ώστε τελικά να έχουν την ανοχή μας…,
σ’ αυτό βρισκόταν ένας απ’ τους λόγους του αφανισμού μας.»

Pavlos Angelopoulos, 1987

Δεν θα είχε κανένα νόημα να γράψω για τον Matthias Baader-Holst, εάν ήταν να διηγηθώ απλά και μόνο τα παλιά: για ποιο λόγο, πώς και γιατί έπεσε στις ράγες του τραμ, πώς ήταν εμφανισιακά, πώς μιλούσε, τι έλεγε, πόσο πλήρωνε για το γκάζι, εάν ο λογαριασμός του γκαζιού είχε κάποια σχέση με το γεγονός ότι εμφανιζόταν συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα. Αναρωτιέμαι, λέω στον εαυτό μου: οι συνεχείς εμφανίσεις του, συχνά φορώντας αντιασφυξιογόνα μάσκα, ΕΧΟΥΝ άραγε κάποια σχέση με όσους φόραγαν αντιασφυξιογόνες μάσκες στις 26 Σεπτεμβρίου ή στις 9 Δεκεμβρίου 2012 στην Αθήνα, με την άοπλη κοπέλα που φόραγε κόκκινη μπλούζα στις 25 Σεπτεμβρίου 2012 στη Μαδρίτη, όταν οι αστυνομικοί τη χτύπησαν με τα γκλομπ, τη γράπωσαν και την έσυραν μακριά; Αν το θέλει, οποιοσδήποτε στον κόσμο μπορεί να τα παρακολουθήσει, κάθε μέρα, και να δει τι σχέση έχουνε όλα αυτά με τον Baader.

Θα ’θελα να γράψω για τη Σοφία στη θεατρική σκηνή Sophiensaele της Αθήνας του Spree1 τη μέρα που η Σάνια ήρθε στο Βερολίνο απ’ τη Σόφια. Θα ’θελα να γράψω για τον Νέλσον Μαντέλα και τη Μαντάλα. Θα ’θελα να καταβροχθίσω ξανά κοτόπουλο μπούτι δίπλα στο μπόιλερ. Θα ’θελα να γράψω για μένα και τον Baader˙ στεκόμασταν μπροστά από μία καστανιά, ανθισμένη, ο Baader κι εγώ τυλιγμένοι με μια κουρτίνα-νυφικό πέπλο, κάτω απ’ το στέμμα που σχημάτιζε το δέντρο της Άννα Φρανκ. Τη μέρα που έγραψα γι’ αυτό, η Άννα Μαρί Φρανκ μπλέχτηκε στο κείμενό μου, τη μέρα που η καστανιά έριξε τους καρπούς της σαν να ήταν ρουκέτες, τη μέρα που πυροβόλησαν τους διαδηλωτές στη Μαδρίτη με πλαστικές σφαίρες, τις μέρες που εμπόδισαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στα κοινοβούλια, τις μέρες που τα κοινοβούλια πρόδωσαν τους διαδηλωτές, τις μέρες που ξέσπασε η καταιγίδα, τις μέρες που η Άννα Μαρί Φρανκ έμεινε στο Άουσβιτς, την εποχή της ιουδαϊκής πρωτοχρονιάς, την εποχή του Γιομ Κιπούρ, την εποχή της γιορτής της σκηνοπηγίας, την εποχή που έσκαγαν τα αγκαθωτά τσόφλια των καρπών της καστανιάς, όταν έπεφταν στο έδαφος, την εποχή που η Μήδεια έπρεπε να κάνει μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών στη χώρα των μήντια, για ν’ αντικρίσει επιτέλους τα παιδιά της, που είχε σκοτώσει με τα ίδια της τα χέρια. Η Μήδεια φορούσε ένα μακρύ φόρεμα. Η Μήδεια μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ο Baader φορούσε μια στολή καμουφλάζ και λόγω αυτής τραβούσε τα βλέμματα, δύο αστυνομικοί τον σταμάτησαν λόγω «εξεζητημένης ένδυσης», τη μέρα που ήταν ελεύθερη η είσοδος στα μουσεία, τόσο ελεύθερη όσο η είσοδος σε μια διαδήλωση, κι ο Baader φοράει πάλι τη στολή καμουφλάζ κι εγώ, για μια ακόμα φορά, το μπαντερονυφικό. Όλ’ αυτά τα κρατώ στο χέρι και δεν έχω τίποτα να χάσω παρά μόνο την αντιασφυξιογόνα μάσκα μου.
(more…)

Ina Kutulas, Χαμένος πόντος στο λεξοκέντημα των εσωφρενικών εξωρούχων (Μέρος Β’)

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:23 πμ

Η εγκυμοσύνη μου πήγε περίφημα. Πιθανώς επειδή ο Baader ενθάρρυνε να ντύνομαι εξεζητημένα, επειδή με άγγιξε με το νύχι του μικρού δαχτύλου του, πιθανώς λόγω της ιστορίας μας κάτω απ’ τη σκηνή που είχαμε φτιάξει από κουρέλια, λόγω του κουτιού με τα ραπτικά, με τα οποία ράβαμε τα λόγια που έβγαιναν απ’ τα στόματά μας, τον Σεπτέμβριο του 1985, όταν η μπανιέρα στην Prenzlauer Allee έγινε μπαανιέρα κι ύστερα δεν επέστρεψε ποτέ στην προηγούμενη χρήση της, λόγω της πόρτας ασφαλείας στο κλιμακοστάσιο που ο σκουριασμένος μεντεσές της άφησε χρώμα στα δάχτυλα του Baader. Τρώγαμε κοτόπουλο μπούτι στα όρθια δίπλα στο μπόιλερ και κάθε νύχτα ακούγαμε τραγούδια της Γιάννα Μπιτσέφσκαγια, είχαμε κρύα μανταρίνια στο ψυγείο, αρακά με παστράμι, δεν υπήρχε νιπτήρας αλλά δύο νεροχύτες κι ένα μονό κρεβάτι. Είχαμε γαλακτοκομικά κι αόρατη γραφή από γάλα κι ένα μπλάνκο. Ξαπλώναμε στις αχτίδες φωτός που έριχνε πάνω μας απ’ απέναντι το Πλανητάριο, απ’ το εσωτερικό του ανατιναγμένου αεριοφυλάκιου όπου θάβαμε τα έγγραφα, τα χέρια μας ο ένας στην τσέπη του άλλου. Ψηλαφούσαμε τις τρύπες, τις κακοραμμένες ραφές, τις λωρίδες από χαρτί βελουτέ, κρεπ και περιτυλίγματος. Σφραγίσαμε τη σιωπηλή συμφωνία μας με λίγο χρώμα απ’ το μπουρί της σόμπας.

Δεν συνάντησα ποτέ άλλον άνθρωπο που να μην ακολουθεί κανέναν κανόνα ένδυσης με τέτοιο βαθμό συνέπειας, κάποιον που να χορεύει με τέτοιον τρόπο εκτός ρυθμού, κάποιον που να ακυρώνει κάθε ματαιοδοξία, κάποιον που να βάζει και να βγάζει ρούχα με τέτοιον τρόπο –στην πραγματικότητα δεν είχε ρούχα αλλά τα φρόντιζε για λίγο καιρό, αυτά εμφανίζονταν κάποια στιγμή μαζί του κι ύστερα εξαφανίζονταν και πάλι. Βασικά ήταν πάντα απλώς γυμνός και ο δημοκρατικότερος όλων σ’ αυτή τη δημοκρατία. Υπονόμευε σταθερά και διαρκώς τις υπαγορεύσεις της βιομηχανίας ένδυσης. Για μια βδομάδα σχεδόν ήταν ο προσωπικός μου οίκος μόδας, ο στιλίστας μου, το ρουχάδικό μου3. Έφτιαξε για μένα μια ινδιάνικη σκηνή. Μου φώναζε «Σκουάου!» Έλεγε: «Χόουχ!» Ψαλίδιζε τα δείγματα ψεύτικης γούνας που είχα στη βαλίτσα μου. Χρησιμοποιούσε ξηλωτήρι, δακτυλήθρες, ρουλέτα μοδιστρών. Μουντζούρωνε τα σκίτσα μου. Προσπαθούσε να μιμηθεί τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Έγλειφε το καρμπόν και το λαδόχαρτο και το χαρτί μιλιμετρέ και το χαρτί ζωγραφικής και τα επετειακά γραμματόσημα απ’ το παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων. Σχεδίαζε το πατρόν ενός παλτό με βάση το φιλί του Κλιμτ. Χρησιμοποιούσε με λάθος τρόπο το ανοιχτήρι. Έδειχνε πώς είναι αδύνατο ν’ αυτοκτονήσει κανείς με πινέζες, φυσοκάλαμα και στερεωτικό. Ζητούσε ψαρόκολλα και κόλλα κουνελιού, την Ειρήνη, ρητίνη και χολή βοδιού. Άφηνε ξανά και ξανά τη λέξη Sprelecart4 να λιώνει στη γλώσσα του. Μου συνέβαινε. Έκανε τατουάζ στις πλαστελίνες μου με τη βελόνα χάραξης. Έβγαινε απ’ τα ρούχα του, μου πρόσφερε τις υπηρεσίες του σαν φωτιστικό τραπεζιού, ξεπατίκωνε σχέδια, έραβε στο διαβατήριό μου το άρωμα της ζωής του με σταυροβελονιά και κομποβελονιά. Εξαφανιζόταν. Άφηνε το νερό να τρέχει. Εμφανιζόταν και πάλι. (more…)

Ina Kutulas, Στο σπίτι του »Μatthias« BAADER Holst

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:18 πμ

KutulasInaP1030126

Φωτογραφίες της Ina Kutulas από το εξωτερικό της τελευταίας κατοικίας του »Μatthias« BAADER Holst
στη γειτονιά Prenzlauer Berg του Βερολίνου.

(more…)

30/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, φεμινιστικά τριαξονικά

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:22 πμ

να καταστρέφεσαι να εξευτελίζεσαι πριν να είναι πολύ νωρίς για πόλεμο η πρωινή αδιαθεσία η κατοχή μιας ηλεκτρικής καρέκλας: αυτός που κυβερνά το καλό μέσα στους ανθρώπους υπερασπίζεται την τιμή του: μία εξολόθρευση μακριά
αβοήθητος στα νύχια της γραμμής μπαϊκάλ-άμουρ1 ψάχνοντας στη σκόνη του δρόμου: η όψη των αστεριών από την μπάουτσεν2 και την κανόσα3 το σπίτι της παιδικής σου ηλικίας: κατοικημένο απ’ τους κροπότκιν και κιντλ4 ό,τι μέσα απ’ τα δάχτυλά μας θρυμματίζεται: μητρική συμβουλή ή φόνος του πατρός ορδές μογγόλων στον δρόμο για τη σχολική σίτιση ευρήματα που λένε: μόνος///πάντοτε γηραιότερος νιώθεις νεότερος απ’ τη λίθινη εποχή: απεικόνιση του κακού «η ίδια ομάδα αίματος με το ντόπερμαν του δικτάτορα». και χτυπημένοι απ’ τη ζωή πήγαμε να παίξουμε μέχρι να μη μείνει τίποτα μέχρι ν’ αρχίσουμε να κλαίμε πάνω σε σωρούς φεμινιστικού ταχυδρομείου.

1. BAM (Baikal-Amur Mainline): Σιδηροδρομική γραμμή η οποία κατασκευάστηκε ως εναλλακτική διαδρομή του Υπερσιβηρικού.
2. Bautzen: Πόλη της ανατολικής Σαξονίας.
3. Canossa: Πόλη στην Emilia-Romagna της Ιταλίας.
4. Berliner Kindl: Βερολινέζικη μπύρα. Το λογότυπό της απεικονίζει ένα παιδί να βγάζει το κεφάλι του μέσα από ένα ποτήρι μπύρας.

(more…)

25/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Επιστολές προς τη νεολαία του έτους «2017»

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 11:35 μμ

Απόσπασμα από την ταινία Briefe an die Jugend des Jahres “2017” (Επιστολές προς τη νεολαία του έτους «2017»)

21/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Σκίτσα[3]

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 10:08 πμ

baader2κοτσυφαναγκασμός 1

όταν 1987 χρόνια αργότερα σε σταυρώνω σ’ έναν φράχτη κήπου γνωρίζω ότι κάτω απ’ το στήθος κουβαλάς έναν ΑΓΚΥΛΩΤΟ ΣΤΑΥΡΟ τον ακολουθώ καθώς επιστρέφει σπίτι/ στο ΡΑΪΧ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΣΟΥ τον λατρεύω όπως ένα χάμστερ όπως έναν ψωριάρη κότσυφα φιλώ τις ερήμους του στήθους σου θυμίζουν εκποίηση ακινήτου κούνια βεράντας απ’ την εποχή της ιεράς εξέτασης

16/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Σκίτσα[2]

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 2:58 μμ

baader1

«η ΝΥΧΤΑ πέφτει στο ΓΚΕΤΤΟ!»

θεραπεύουμε τους εαυτούς μας:        βασανίζοντας

14/01/2013

»Μatthias« BAADER Holst, Σκίτσα[1]

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 4:29 μμ

baader3όποιος πίστευε σε κάτι εκτελούνταν

11/01/2013

12 μπιλιέτα για τον »Μatthias« BAADER Holst

Filed under: Τεύχος Οκτώ — kyokokishida @ 12:17 μμ
1.
Ο Matthias Holst γεννιέται στις 17 Μαΐου 1962 στην πόλη Quedlinburg της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Η μητέρα του εργαζόταν ως διοικητική υπάλληλος στο πανεπιστήμιο Martin Luther και ο πατέρας του ως υφηγητής της Αγγλικής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ο Matthias μεγάλωσε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πόλη Halle.

2.
Με το πέρας της διετούς εκπαίδευσής του στο επάγγελμα του χτίστη, ο αρχιμάστορας τον συμβουλεύει να κάνει κάποια άλλη δουλειά, γιατί είναι «πολύ ψηλός, πολύ λεπτός, πολύ ατσούμπαλος, και καθώς φαίνεται η καρδιά του δεν ανήκει στην οικοδομή».

3.
Για ένα διάστημα εργάζεται στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, όπου έχει πρόσβαση στην αίθουσα με τα απαγορευμένα στη ΛΔΓ λογοτεχνικά και επιστημονικά βιβλία. Εκεί αρχίζει να σημειώνει σε χαρτάκια αποσπάσματα από κείμενα αναρχικών και αβάν-γκαρντ συγγραφέων, τα οποία θα αποτελέσουν τη μαγιά του έργου του.

4.
Το (ειρωνικό) παρατσούκλι BAADER οφείλεται στη συμπάθειά του για τη Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) και τον Andreas Baader. Ωστόσο, κάποιοι ισχυρίζονται ότι το υιοθέτησε όταν έπεσε για μπάνιο σε ένα σιντριβάνι (Bader στα γερμανικά είναι ο φύλακας δημόσιου λουτρού, ο οποίος είναι επίσης κουρέας και έχει βασικές γνώσεις πρώτων βοηθειών). Ταυτόχρονα, με το παρατσούκλι αυτό απέτιε φόρο τιμής στον ντανταϊστή Johannes Baader (1875-1955). Το μικρό του όνομα, Matthias (=δώρο του Θεού), συνήθιζε να το βάζει σε εισαγωγικά.
(more…)

Επόμενη σελίδα: »

Customized Rubric Theme Blog στο WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 143 other followers