400 και κάτι

τα τεφλόνια τεύχη-σκεύη #2 που απομένουν προς διάθεση, είκοσι μέρες από την έξοδο της χειμωνιάτικης χιλιάδας από το τυπογραφείο. Η απόκτησή τους απαιτεί υπομονή, επιμονή και κατανόηση καθώς κάνουμε τη διανομή με τα χεράκια μας. Ευελπιστούμε πως το Σάββατο στις 19, ή το αργότερο μέσα στην επόμενη εβδομάδα, θα υπάρχουν τεύχη σε όλα τα σημεία διανομής. Ευχαριστούμε.

Wisława Szymborska, Δύο μεταφράσεις

Όταν έγραφα το άρθρο για τη Σιμπόρσκα, βρέθηκα πολλές φορές σε αμηχανία καθώς επιλέγοντας να συγκροτήσω τη σκέψη μου γύρω από τρεις θεματικούς άξονες (θάνατος, ποίηση για την ποίηση, σύμπτωση), αυτόματα απέκλεια ποιήματα που μου προξενούν ποικίλα συναισθήματα, σκέψεις και συνειρμούς. Ιδού, λοιπόν, ένα μικρό δείγμα από αυτά,  όπως τα συνάντησα στο  Wisława Szymborska, Poems new and collected, Stanislaw Baranczak, Clare Cavanagh, Harcourt, 1998 και όπως τα μετα-ποίησα… Το πρώτο για τους λάτρεις της τραγικής ειρωνείας και το δεύτερο για τη γιαγιά μου που όταν τη ρωτάω τι κάνει, μου λέει πως σκουντάει μέρες!

Η πρώτη φωτογραφία του Χίτλερ

Και ποιος είναι τούτος ο μικρούλης με τη μικρούτσικη φορμούλα;
Αυτός είναι ο τοσοδούλης μπέμπης Αδόλφος, των Χίτλερ ο μικρούλης γιος!
Άραγε όταν μεγαλώσει, θα γίνει διδάκτωρ Νομικής;
Ή μήπως στην Όπερα της Βιέννης τενόρος περιωπής;
Τίνος είναι τούτο το χεράκι, τίνος το μικρό αυτί και η μυτούλα;
Τίνος η κοιλίτσα είναι γεμάτη γάλα, δεν ξέρουμε ακόμα:
ενός τυπογράφου, ενός γιατρού, ενός εμπόρου ή ενός παπά;
Πού θα περιπλανηθούν εκείνα τα ποδαράκια τελικά;
Σ’ έναν κήπο, σ’ ένα σχολείο, σ’ ένα γραφείο, σε μια νύφη;
μήπως στου Δήμαρχου τη θυγατέρα;

Μονάκριβο μικρούλι αγγελούδι, της μανούλας η λιακάδα, σκέτος λουκουμάς.
Όταν γεννιόταν, την προηγούμενη χρονιά,
δεν λείπαν τα σημάδια σε γη και ουρανό:
ανοιξιάτικος ήλιος, στα παράθυρα γεράνια,
της λατέρνας η μουσική μέσα στην αυλή,
τύχη καλοπίχερη σε ροδαλό χαρτί.
Και λίγο πριν τον τοκετό, της μητέρας τ’ όνειρο το σημαδιακό.
Περιστέρι σ’ όνειρο αν δεις, χαρμόσυνα νέα θα δεχτείς−
κι αν το πιάσεις, μουσαφίρης που πρόσμενες καιρό θα ᾿ρθει
Τοκ τοκ, ποιος είναι εκεί, του Αδόλφου το εγκάρδιο χτύπημα.

Joanne Kyger, Μια κακία για τον Άλεν

-

-

-

Και να που διαβάζω ξανά για το ταξίδι σου στην Ινδία
Με τον Γκάρυ Σνάιντερ και τον Πήτερ Ορλόφσκι. Τελεία.
Ποιος έβγαλε την φωτογραφία όπου οι τρεις σας
Στέκεστε με φόντο τα μοδάτα Ιμαλάια;
Η αρκούδα;

[Από τη συλλογή The Again: Poems 1989-2000, μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου]

Ubu prescriptions #8 | Allen Ginsberg

——————————–

Vajra Mantra

(2:00, Recorded at Western Illinois University, April 15, 1972)

—————–

I’m a Victim of Telephones

(1:30, Recorded GPS, December 1968)

———————————–

C.I.A. Dope Calypso

(4:00)

Jazra Khaleed, Κάπου στην Αθήνα

-

Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει έξι
Το παιδί θα σκοτώσει τον μπάτσο πριν να φέξει
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει επτά
Στη Σταδίου οι τράπεζες καίγονται στη σειρά
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει οχτώ
Στα ερείπια της Βουλής ας στήσουμε χορό
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει εννιά
Οι ποιητές στους δρόμους υμνούνε τη φωτιά
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει καμιά
Οι αντάρτες σπάσαν τα ρολόγια στα καμπαναριά

Boots Riley, Κάπου στον κόσμο είναι μεσάνυχτα παρά

Κάπου στον κόσμο η ώρα είναι τρεις
Ώρα να το σκάσεις απ’ το σχολείο και να σκεφτείς
Κάπου στον κόσμο η ώρα είναι πέντε απογευματινή
Ώρα να την κάνεις και να πας να τα πιεις
Κάπου στον κόσμο η ώρα είναι οχτώ ακριβώς
Στη συναυλία τώρα θα γίνεται χαμός
Αλλά κάπου στον κόσμο είναι μεσάνυχτα παρά
Και δυο γουρούνια έπεσαν από των ανταρτών τα πυρά

μτφρ. Jazra Khaleed, απόσπασμα από το κομμάτι Somewhere in the world it’s midnight:

Somewhere in the world it’s 3 o’clock
Time to get out of school and think
Somewhere in the world it’s 5 PM
And quitting time means it’s time to drink
Somewhere in the world it’s 8 o’clock
Let’s get fly man, and go to the gig
But somewhere in the world it’s midnight
And the guerillas just shot two pigs!

Dasein

Διαφορετική από την πρώτη η δεύτερη αυτή παρουσίαση του σκεύους, κυρίως για να μην επαναλαμβανόμαστε. Πιο στατική, αλλά σχεδόν εφ’ όλης της ύλης. Ευχαριστίες στους δαιμόνιους Poetry Now για την πρόσκληση και σε όσους ανέβηκαν στον όροφο, συνέδραμαν το Τεφλονοκουτί ενίσχυσης, μοιράστηκαν μαζί μας απόψεις κι απορίες.

ΠώΣ ΜΟΥ ΒΓήΚΕ Τ’ όΝΟΜΑ

-Ο δεκάλογος της Παυλίνας Μάρβιν-

1. Το «Παυλίνα Μάρβιν» δεν είναι ψευδώνυμο, με την έννοια πως δεν ενδιαφέρεται να αποκρύψει το όνομα της πολιτικής ταυτότητας, το οικογενειακό όνομα. Είναι μόνο ένα άλλο όνομα, ή καλύτερα δύο, που παραμερίζουν κατά τις ώρες της γραφής τα πολλά-πολλά με την καθημερινότητα, τις επιστημονικές εργασίες, τις υποχρεωτικές κινήσεις, τα «αναγκαία» όπως θα έλεγε κάποιος, και επιδίδονται για κάμποσο στην επιβεβαίωση και στην προώθηση ενός σύμπαντος ιδιωτικού, γεμάτου προσωπικές επιλογές και προεκτάσεις, κάποτε μάλιστα παράλογες κι ακατανόητες, πάντως αυθεντικές, δικές. Αν με ρωτήσετε γιατί Μάρβιν και όχι ένα άλλο, ελληνοκεντρικότερο, θα σας πω πως εγώ διάλεξα το όνομα με βάση την προσωπικότητα ενός μυθιστορηματικού χαρακτήρα και όχι το αντίστροφο. Και θα πείτε, μα αν τον έλεγαν Νίτσα αντί για Μάρβιν; Απαντώ λοιπόν: Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σαφή μου τάση προς το παράδοξο και αυτό περίτρανα αποδεικνύεται από την επιλογή των χαρακτήρων στα πεζά μου κείμενα (Βαρώνος, Δεκέμβριος, Γιουβουλί και-από τύχη-κανένα δεν είναι ξενικό αλλά και κανένα δεν έχει ξεκάθαρη εθνικότητα, δηλαδή είναι όλα «ξένα», τουτέστιν, θέλουν να ξενίσουν, να περιορίσουν όσο το δυνατόν τους αναμενόμενους συνειρμούς που προκαλεί το οικείο.).

Κλωντ Λεβί-Στρως: “Αναζητώ αυτό που στην ανθρώπινη φύση είναι σταθερό και θεμελιώδες”

[απόσπασμα από το βιβλίο του Γκυ Σορμάν Οι μεγάλοι στοχαστές της εποχής μας, μτφρ Άλκις Κλεώπας]

Μια συνομιλία με τον Κλωντ Λεβί-Στρως δεν μοιάζει με καμιάν άλλη. Πρώτο, διότι πρέπει να σου την παραχωρήσει, πράγμα που απαιτεί μερικούς μήνες υπομονής. Ο άνθρωπος δεν επιζητεί τη δημοσιότητα, την οποία άλλωστε του έχει ήδη διασφαλίσει το έργο του. Έπειτα, το είδος ερώτηση/απάντηση τον φέρνει σε δύσκολη θέση και του προκαλεί ανία: προτιμά να διαθέτει τον χρόνο στον στοχασμό: «Ελάτε, παρακαλώ», μου είχε πει, «χωρίς μαγνητόφωνο, ώστε να έχουμε μια συζήτηση σε βάθος για τις εργασίες μου». Αυτό ήταν αυτονόητο.

Δεν χρειάζεται να υπογραμμιστεί αυτό που αντιπροσωπεύει ο Λεβί-Στρως. Θα αρκεστώ να θυμίσω μόνο ότι δεν επιθυμεί να θεωρείται διανοούμενος, με τη γαλλική σημασία του όρου, δηλαδή να τοποθετείται πάνω σε όλα και σε οτιδήποτε. Όπως δήλωσε: «Δεν μπορεί κανείς να τα σκέπτεται όλα». Θα προσθέσω μια προσωπική παρατήρηση: μεταξύ των «στοχαστών» που συνάντησα, ήταν εκείνος που με συνάρπασε με την πνευματική του αυστηρότητα. Κάθε ερώτημα που τίθεται προκαλεί μιαν απάντηση: σύντομη, επιγραμματική, οξυδερκή, οριστική. Ούτε και μία έστω παραπανίσια λέξη, ούτε μία διφορούμενη λέξη. Στις θεωρητικές επιστήμες, όπου υπάρχει συνωστισμός ιδεολογιών και λόγων, αποτελεί εξαίρεση.

Και κάτι για την ατμόσφαιρα: ο Λεβί-Στρως είναι συλλέκτης: «Είμαι συλλέκτης», μου λέγει, «από ηλικίας δέκα ετών. Ίσως τότε να γεννήθηκε το πάθος μου για κάθε τι το απόμακρο…» Ανάμεσα στα αντικείμενα που τραβούν την προσοχή: ένα θιβετιανό τάνκα, ένα σκαλιστός πάσσαλος από τη Βόρεια Αμερική, ένα λαγούτο από τη Βιρμανία. Αυτά τα αντικείμενα δεν πρέπει ωστόσο να μας παραπλανήσουν˙ ο εξερευνητής δεν είναι σε αναζήτηση σπανίων αντικειμένων: αυτό που αναζητά είναι η ανθρώπινη φύση.

επεράσαμ’ όμορφα

οι Τεφλόνιοι αισθάνονται σφοδρή την ανάγκη να ευχαριστήσουν: τον Γιούρι και τον Νεκτάριο για την πρόσκληση και τη φιλοξενία, όσες και όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους για την όμορφη ατμόσφαιρα, τους μυστικούς ευεργέτες του Τεφλονοκουτιού ενίσχυσης, τους εξαίρετους Acte Vide και τον Άγγελο κυρίου, που ηχήσανε μαζί με την Elfriede κλείνοντας την εκδήλωση με τον πλέον αρμόζοντα τρόπο, και τον Παναγιώτη Ιωαννίδη για την ποιητικότατη φωτογραφική καταγραφή του απογεύματος (ακολουθούν ενδεικτικά κάποιες εκ των φωτογραφιών –ολόκληρο το απόγευμα να ξετυλίγεται γραμμικά εδώ– καθώς και το ποίημα προς τιμήν του Γιούρι δια χειρός Γιάζρα)

Bobbi Sykes, Μια μέρα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Bobbi Sykes (1943- ), συγγραφέας και ακτιβίστρια, αποτελεί μια από τις πιο θαρραλέες ποιητικές φωνές των Αβορίγινων της Αυστραλίας. Η πιο γνωστή ποιητική της συλλογή έχει τίτλο Love Poems and other Revolutionary Actions. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 κυκλοφόρησε η τρίτομη αυτοβιογραφία της με τίτλο Snake Dreaming, η οποία στάθηκε αφορμή να αμφισβητηθεί η καταγωγή της. Η ίδια είπε σχετικά: «Είμαι κάθε μαύρη γυναίκα που έχει βιαστεί. Είμαι κάθε μαύρος άντρας που έχει μαστιγωθεί. Είμαι κάθε μαύρη γυναίκα που έχει αγαπηθεί.»

Στο δεύτερο τεύχος του Τεφλόν μπορείτε να διαβάσετε ένα εκτενές αφιέρωμα στην ποίηση των αυτοχθόνων της Αυστραλίας.

Λευιτικόν ΙΕ΄:19-33

Sylvia Plath, Παπαρούνες τον Ιούλιο

Μικρές παπαρούνες, φλογίτσες του διαβόλου
Kανέναν δεν βλάπτετε;

Αχνοτρέμετε. Δεν μπορώ να σας αγγίξω.
Βάζω τα χέρια μου ανάμεσα στις φλόγες. Κανένα έγκαυμα.

Και μ’εξαντλεί να σας κοιτάζω
Nα σαλεύετε έτσι, ζαρωμένες κι ολοκόκκινες, σαν το δέρμα του στόματος.

Ένα στόμα που μάτωσε μόλις.
Μικρά αιματηρά μεσοφόρια!

Ατμοί που δεν μπορώ να κρατήσω.
Που είναι τα οπιούχα σας, οι κάψουλές σας της ναυτίας;

Να μπορούσα έστω να ματώσω, ή να κοιμηθώ!…
Να μπορούσε το στόμα μου να ζευγαρώσει με μια πληγή σαν αυτή!

Ή τα υγρά σας να κυλήσουν μέσα μου, σ’ αυτό το γυάλινο θάλαμο.
Νωθρά και αθόρυβα.

Όμως, χωρίς χρώμα. Χωρίς χρώμα.

Απόδοση: Παυλίνα Μάρβιν

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Το σαρδόνιο χαμόγελο της γάτας και του Φορντ

Το χαμόγελο της γάτας του Τσέσαϊρ, θα το έλεγα μάλλον σαρδόνιο. Άλλωστε η Αλίκη περιδιαβαίνοντας την  θαυμαστή χώρα στο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ, διέκρινε μεγάλα, κοφτερώς απειλητικά δόντια μέσα από την στενή χαραμάδα, που αναβάθμιζαν κάποια κοινότοπη ερμηνεία περί του χαμόγελου. Και επιπλέον το χαμόγελο ήταν η συναισθηματική ανταπόκριση της γάτας στα όσα συνέβαιναν γύρω της, τουτέστιν, ένα φριχτό μωρό που ούρλιαζε ανταποκρινόμενο στο πιπέρι που το μπούκωναν, στις ξυλιές που έτρωγε απ’ την εξίσου φριχτή μαμά του, και στο απειλητικό και εχθρικό τραγουδάκι της που συνόδευε όλα αυτά. Ένα μωρουδίστικο νανούρισμα που περιέγραφε την αποστροφή της μαμάς για το βρέφος και την αιτιολόγηση προς αυτό και προς όποιον ενδιαφερόμενο, περί του πώς φροντίζει να του βγάλει τον χειρότερο εαυτό του για να ταιριάζει με

Ξαναδιαβάζοντας συγγραφείς και κείμενα του 20ου αι. − Επαμεινώνδας Γονατάς

Όταν είδα ότι η πρώτη Πέμπτη του Νοέμβρη ήταν αφιερωμένη στο έργο του Επαμεινώνδα Γονατά, οφείλω να ομολογήσω, χάρηκα τα μάλα. Τον Γονατά τον έχω γνωρίσει μόνο μέσα από τις μεταφράσεις του, πράγμα που μου δημιουργούσε ένα αλλόκοτο αίσθημα ενοχής. Η βραδιά στάθηκε μια καλή ευκαιρία να τον ξαναθυμηθώ και αφορμή για να εξερευνήσω το έργο του… που ο ίδιος ονόμαζε δειγματολόγιο.

Ο χώρος ήταν σχετικά μικρός κι όταν έφτασα, ανθρωπίνως άδειος. Ευτυχώς όσο περνούσε η ώρα, ο κόσμος μαζευόταν και μόλις η εκδήλωση ξεκίνησε, η αίθουσα είχε γεμίσει. Ο κ. Κώστας μας καλωσόρισε αναφέροντας ότι πριν από είκοσι χρόνια είχε οργανωθεί πάλι στο Πολύεδρο αφιέρωμα στον Γονατά με προσκεκλημένους-ομιλητές τον ίδιο τον Γονατά, τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου και τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Ο Γονατάς που τότε βρισκόταν στην Τήνο, δεν ήρθε ποτέ ισχυριζόμενος ότι είχε αρρωστήσει βαριά. Ο κ. Κώστας, χαριτολογώντας, απέδωσε την αδιαθεσία του Γονατά στο γεγονός ότι δεν του άρεσε η δημοσιότητα αλλά η επικοινωνία.

Ο Αριστοτέλης για τα θηλυκά

Ως γενικός κανόνας, στα ζώα με κόκκινο αίμα που έχουν πόδια και δεν γεννούν αυγά το αρσενικό είναι πιο μεγαλόσωμο και ζεί περισσότερο απο το θηλύκο… Επίσης σε όλα τα ζώα τα υψηλότερα και εμπρόσθια μέρη του σώματος είναι καλύτερα, δυνατότερα και πιο καλά εξοπλισμένα στα αρσενικά παρά στα θηλυκά, ενώ στα θηλυκά τα πλέον προνομιούχα μέρη του σώματος είναι τα κατώτερα και αυτά που είναι κρυμμένα. Κι αυτή η παρατήρηση ισχύει και για τον άνθρωπο και για όλα ζωοτόκα είδη που έχουν πόδια. Και πάλι, το θηλυκό είναι λιγότερο μυώδες και έχει λιγότερο συμπαγές σώμα και είναι πιο λεπτότριχο – όταν το είδος στο οποίο ανήκει έχει τρίχωμα, εννοείται˙ και όπου δεν υπάρχει τρίχωμα, το θηλυκό είναι λιγότερο καλά εξοπλισμένο στο ανάλογο υλίκο. Και το θηλυκό έχει πιο υγρή σάρκα και είναι περισσότερο στραβοπόδαρο και έχει τις κνήμες λεπτότερες˙ και τα πόδια είναι περισσότερο αψιδώτα και κοίλα σε τέτοια ζώα, όταν αυτά έχουν πόδια. Και όσον αφορά τη φωνή, το θηλύκο όλων των ζωικών ειδών έχει λεπτότερη και οξύτερη φωνή από το αρσενικό, εκτός από τις αγελάδες των οποίων ο μυκηθμός της θηλυκής αγελάδας είναι πιο βαρύς από τον μυκηθμό του ταύρου. Όσον αφορά τα αμυντικά και επιθετικά όργανα, όπως είναι τα δόντια, οι χαυλιόδοντες, τα κέρατα, τα νύχια και τα παρόμοια, σε μερικά είδη έχει μόνο το αρσενικό και το θηλυκό δεν έχει˙ έτσι, για παράδειγμα, η ελαφίνα δεν έχει κέρατα και, ενώ ο κόκορας έχει ένα νύχι στη φτέρνα, η κότα στερείται αυτού του όπλου˙ ομοίως και ο θηλυκός χοίρος δεν έχει χαυλιόδοντες. Σε άλλα είδη παρόμοια όργανα ανευρύσκονται και στα δύο φύλα, αλλά είναι τελειότερα ανεπτυγμένα στο αρσενικό˙ όπως, για παράδειγμα, τα κέρατα του ταύρου είναι περισσότερο ισχυρά από τα κέρατα της αγελάδας.

[Περί τα ζώα ιστορίαι 588a22-24 και 538b1-25]

Poem Strip

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

————————–Dino Buzzati

Ubu prescriptions #7 | Sylvia Plath

Daddy

(3:43, Recorded: British Council, Cambridge, England, Oct. 1962)

Η Νανά Ησαΐα για τη Σύλβια Πλαθ

[εισαγωγή των μεταφράσεων της Πλαθ από την Ησαΐα, εκδόσεις Μπουκουμάνη, 1974]

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να πω λίγα πράματα για τη ζωή της Σύλβια Πλαθ. Αναγκαστικά  λίγα,  μια και δεν υπάρχουν αρκετές πληροφορίες. Ο χρόνος από το θάνατό της δεν είναι πολύς. Ακόμα δεν έχει γραφεί καμιά βιογραφία της. Και ό,τι πληροφορίες υπάρχουν, εκτός από αυτές στα εξώφυλλα των βιβλίων της, είναι σκόρπιες στα διάφορα άρθρα που έχουν γραφεί γι’ αυτήν.

Αναγκαστικά λοιπόν θα πρέπει να χρησιμοποιήσω τα λίγα που πήρα από τα βιβλία της και τα όσα γενικά έχω διαβάσει για τη ζωή της.

Η Σύλβια Πλαθ γεννήθηκε το 1932 στο Μπόστον της Μασαχουσέτης από γονείς γερμανικής καταγωγής. Σπούδασε στο Γουέλσλεϋ Χάι Σκουλ και στο Σμιθ Κόλετζ. Κερδίζοντας την υποτροφία Φουλμπράιτ συνέχισε  τις σπουδές της στο Καίμπριτζ. Εκεί γνώρισε τον Τεντ Χιούζ – ένα νέο και πολύ γνωστό ήδη Άγγλο ποιητή, με τον οποίο και παντρεύτηκε το 1956. Ύστερα από ένα διάστημα που έζησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες επέστρεψαν στην Αγγλία όπου γεννήθηκαν και τα δύο παιδιά τους. Το γεγονός ότι παντρεύτηκε Άγγλο κι έζησε αρκετά χρόνια στην Αγγλία όπως και το γεγονός ότι η πρώτη της συλλογή ποιημάτων δημοσιεύτηκε στην Αγγλία – όλα αυτά δίνουν στην Πλαθ μια θέση επίσης στα αγγλικά γράμματα. Ένας από τους πιο σημαντικούς Άγγλους κριτικούς, ο Αλβαρέζ, στην ανθολογία του των νέων Άγγλων ποιητών της δίνει σχεδόν, θα έλεγε κανείς, την καλύτερη θέση.

Ubu prescriptions #6 | John Cage

——————————————–

———————————–

————————

Mushroom Haiku, excerpt from Silence
(4:55, Recorded St. Marks Church, NYC, April 1972 / Carbondale, Indiana, March 1969)

—————————

———————————–

5 Stories in the style of Indeterminacy (1979) 6:00
– Alex & Gretchen Corazzo
– The 6th patriarch of Zen Buddhism
– Once I was visiting my Aunt Marge
– Dorothy invited me
– One of Suzuki’s books

Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων(κεφάλαιο 5, συμβουλές από μια κάμπια)

«Ποιά είσαι του λόγου σου;» είπε η Κάμπια.
Να μια δυσοίωνη αρχή για συζήτηση. Η Αλίκη αποκρίθηκε, κάπως ντροπαλά, «Ούτε και εγώ ξέρω αυτή τη στιγμή κυρία… Έχοντας αλλάξει τόσα μεγέθη μέσα σε μια μέρα, φυσικό είναι να τα έχω χαμένα».
«Καθόλου», είπε η Κάμπια.
«Ίσως η ίδια να μην το έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα», είπε η Αλίκη, «αλλά όταν θα υποχρεωθείτε να μεταμορφωθείτε σε χρυσαλλίδα κι ύστερα από αυτό σε πεταλούδα, θαρρώ τότε πως θα νιώσετε αφύσικα λιγάκι, δε νομίζετε κι εσείς;»
«Ούτε κατ’ ιδέαν», είπε η Κάμπια.
«Ίσως ο τρόπος που εσείς βλέπετε τα πράγματα να είναι διαφορετικός», είπε η Αλίκη, «το μόνο που ξέρω είναι ότι εμένα θα μ’ έκανε να αισθάνομαι εντελώς αφύσικα».
«Εσένα!» είπε η Κάμπια με άκρα περιφρόνηση. «Ποιά είσαι εσύ;» πράγμα που ξανάφερε τη συζήτηση από εκεί που είχε ξεκινήσει.

Ννέκα

——————-

———————-

————–

————————–

εκ Νιγηρίας ορμώμενη στη Γερμανία εργαζόμενη

το όνομά της σημαίνει “η μητέρα είναι υπέρτατη, η μητέρα είναι η καλύτερη” στη διάλεκτο Igbo

εδώ ενδεικτικά τα καλύτερα από τους δύο της δίσκους

[του Βαγγέλη, της Κατερίνας, του Ζακ που δακτυλογράφησε τη Ρινοπλαστική και του Γιάζρα που θα ενθουσιαστεί με το μαλλί που δεν είναι ισιωμένο]

Έχεις σκεφτεί τη ρινοπλαστική; (Πύνσωνας #2)

Μην ακούσω κανένα να γκρινιάζει πως ο Πύνσων δεν είναι ποιητής, τι γυρεύει εδώ πέρα κλπ. -κάτι τέτοιο πρωτίστως καταμαρτυρά πως ο ενιστάμενος δεν τον έχει διαβάσει. Επιφυλάσσομαι να ανεβάσω τις αποδείξεις στο μέλλον, σήμερα επέλαξα εν τούτοις να παραθέσω ένα απόσπασμα που δείχνει γλαφυρά την άνεση και το στυλ με τα οποία καλύπτει ένα ευρύ πεδίο θεμάτων, τα οποία προσαρμόζει στην πλοκή προς μεγάλη τέρψη και, ενίοτε, όπως εδώ, ανατριχίλες του αναγνώστη…

[τον Ιούλη στην Αλόννησο, φτάνοντας στην τελευταία λέξη του V και κλείνοντάς το, σκέφτηκα για μια στιγμή να σταματήσω το περαιτέρω διάβασμα, να αρχίσω να καταφεύγω στον Πύνσωνα για ό,τι χρειαστώ και να ερμηνεύω τα πάντα κατ' αυτόν. Διάβασα βεβαίως έκτοτε αρκετά, ο ενθουσιασμός παραμένει παραταύτα.]

Διαβάστε μέχρι τέλους:

[...]Ήταν μια επέμβαση ρουτίνας˙ ο Σενμέικερ δούλευε με ταχύτητα, χωρίς ούτε αυτός ούτε η νοσοκόμα του να κάνουν την παραμικρή άσκοπη κίνηση. Τα απαλά περάσματα του σφουγγαριού έκαναν την όλη διαδικασία σχεδόν αναίμακτη. Πού και πού του ξέφευγε καμιά σταγόνα αίμα, αλλά την προλάβαινε λίγο πριν φτάσει στις πετσέτες.

Αρχικά πραγματοποίησε δύο τομές, μία σε κάθε πλευρά, διαπερνώντας την εσωτερική επένδυση της μύτης, κοντά στο διάφραγμα, δίπλα στο κάτω άκρο του πλευρικού χόνδρου. Έσπρωξε ύστερα μέσα στο ένα ρουθούνι ένα ψαλίδι με μακριά λαβή και μυτερές, κυρτές λεπίδες. Προσπέρασε το χόνδρο με κατεύθυνση το ρινικό οστό. Το ψαλίδι ήταν σχεδιασμένο ώστε να κόβει όταν έκλειναν, αλλά και όταν άνοιγαν οι λεπίδες του. Με γρήγορες κινήσεις, σαν κουρέας που βιάζεται να τελειώσει μ’ έναν πελάτη που αφήνει συνήθως γενναίο φιλοδώρημα, χώρισε το κόκαλο από τη μεμβράνη και το δέρμα που την κάλυπτε.

Cesare Pavese, Il mestiere di vivere

Όσον αφορά τους έρωτες-δεν ανέχεσαι παραμόνο τους δικούς σου.

Ο επαγγελματισμός στην έκφραση ενθουσιασμού είναι η εμετικότερη ανειλικρίνεια.

Τα πάντα είναι επανάληψη, αναδρομή, επιστροφή. Στην πραγματικότητα, ακόμη και η πρώτη φορά είναι δεύτερη.

Ποιός ξέρει άραγε αν θα ξαναφανεί στον κόσμο η αισιόδοξη αυτοκτονία;

Επιχείρημα για τους άλλους: Ο άνθρωπος αποτραβιέται στη μοναξιά για να αμαρτήσει.

Σίγουρο σημάδι αγάπης, η επιθυμία να ξαναζήσεις την παιδική ηλικία του άλλου.

Αν είσαι εσύ, εγώ είμαι εγώ-όπερ σημαίνει ότι δεν ξέρω πώς να φερθώ.

Audre Lorde, Ο μαύρος μονόκερως

Ο μαύρος μονόκερως είναι αχόρταγος.
Ο μαύρος μονόκερως είναι ανυπόμονος.
Ο μαύρος μονόκερως παρερμηνεύτηκε
ως σκιά ή ως σύμβολο
και οδηγήθηκε
σε μια χώρα κρύα
όπου το πούσι ζωγράφισε παρωδίες
του μένους μου.
Στον κόρφο της δεν αναπαύεται το κέρας
αλλά βαθιά στο φεγγαρόλακκό της
μεγαλώνει.
Ο μαύρος μονόκερως είναι αεικίνητος
ο μαύρος μονόκερως είναι αδυσώπητος
ο μαύρος μονόκερως δεν είναι
ελεύθερος.

[μτφρ. Jazra , το δίπλα fastwurms]

Ubu prescriptions #5 | Frank O’ Hara

Ode to Joy, To Hell With It

(4:52, Recorded NYC, Sept. 1963)

—————————————

Having a Coke with You from “The Love Poems”

(2:03, recorded NET-TV, Poetry: U.S.A., 1966)

———————————–

To the Film Industry in Crisis

(3:50, with Jane Freilicher and John Gruen on piano. Recorded by The Evergreen Review, NY, May 11, 1959)

Freed Speech (ο Γιάζρα στην Οξφόρδη)

Η περίπτωση του Jazra φέρνει στο νου αυτές των μουσικών που κινούνται διαδικτυακά, υπογράφουν συμβόλαια με εταιρείες στο εξωτερικό και πουλάνε τρελά στην Ιαπωνία, λόγου χάρη, ενόσω οι παράγοντες και το ευρύ κοινό στα πάτρια συνεχίζουν να τους αγνοούν.

Τα ποιήματά του Αυτοπροσωπογραφία, Ο θάνατος απόψε και Intro, μεταφρασμένα από τον Peter Constantine (απλή συνωνυμία με τους αρχισυντάκτες), συμπεριλαμβάνονται μαζί με Ρίτσο, Αρχίλοχο, Σαπφώ, Heaney, Hikmet κ.α. στο νέο φθινοπωρινό τεύχος της Οξφορδιανής επίθεώρησης Modern Poetry in Translation με θέμα τον απελευθερωμένο λόγο, ενώ το ποίημα Παύση μεταφράστηκε σε ισπανικά και ιαπωνικά (περισσότερες πληροφορίες για την τύχη αυτών των μεταφράσεων οσονούπω).

[ακολουθούν τα περιεχόμενα του απελεύθερου τεύχους για τους άπιστους και τους περίεργους]

[tip: επειδή ο Γιάζρα αναδιαμορφώνει τακτά το ιστολόγιό του, ό,τι σας γυαλίζει κάμετε το copy+paste σε doc καθώς σύντομα μπορεί να μην το ξαναδείτε - εως ότου εκδοθούν βεβαίως βεβαίως, αλλά και πάλι, πού ξέρεις;]

Δανάη Σιώζιου, Μέσα μαζικής παραφοράς

Η ψυχή της ατμομηχανής

……………………Στην Άννα Φωστιέρη

Ω τρένο, ηλεκτροκίνητο θηρίο,
θυσιαστήριο το στομάχι σου
στο όνομα των υπηρεσιών σου.
Σ’αυτό συρρέουν καθημερινά
σπονδή γενναιόδωρη τα πλήθη
υπνοβατώντας, το γουργουρητό σου
ακολουθώντας. Μέσα σου ταξιδεύω κι εγώ

Muriel Rukeyser, The poem as mask

Orpheus

When I wrote of the women in their dances and wildness, it was a mask,
on their mountain, gold-hunting, singing, in orgy,
it was a mask; when I wrote of the god,
fragmented, exiled from himself, his life, the love gone down with song,
it was myself, split open, unable to speak, in exile from myself.

There is no mountain, there is no god, there is memory
of my torn life, myself split open in sleep, the rescued child
beside me among the doctors, and a word
of rescue from the great eyes.

No more masks! No more mythologies!

Now, for the first time, the god lifts his hand,
the fragments join in me with their own music.

Ubu prescriptions #4 | Charles Bukowski

—————————————————————————————-

———————————————————————————————

• Cloud Nine / I Live in a Neighborhood of Murderers / Two Horse Collars

(3:09, Recorded at MCCC-TV Studio, Detroit, Oct. 31, 1974)

————————————————————————————————-

————————————————————————————————–

• Christ, You’ll Never Know / The Closing of the Topless And Bottomless Bars

(4:45, Recorded at MCCC-TV Studio, Detroit, Oct. 31, 1974)

Τεφλόν κατά τον Πύνσωνα

[...] Μετά από ώρα κατέληξαν στο Νιούπορτ Νιουζ, σ’ ένα διαμέρισμα που το νοίκιαζαν τέσσερις κοπέλες που υπηρετούσαν στο Αμερικανικό Ναυτικό με το βαθμό της υποπλοιάρχου. Μαζί τους ζούσε ένας φίλος του Πιγκ ονόματι Μόρις Τεφλόν, που δούλευε κλειδούχος στις προβλήτες για τη φόρτωση του κάρβουνου, και έπαιζε το ρόλο του πάτερ φαμίλια. Όλη τη βδομάδα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς την πέρασαν πίνοντας όσο χρειαζόταν για να διατηρούν τη συναίσθηση πως ήταν μεθυσμένοι. Κανείς απ’ τις ενοίκους δεν έδειξε να ενοχλείται όταν μετακόμισαν στο σπίτι. [...]

[ Thomas Pynchon, V, μτφρ. Προκόπης Προκοπίδης]

Philip Larkin, Aubade

Κατόπιν επικοινωνίας του με την τεφλόνια (όπως δαιμόνια) Δανάη, ο φιλόλογος, ποιητής και πεζογράφος Παναγιώτης Κουσαθανάς, μας έδωσε τη χαρά να συνεισφέρει στον ανοικτό διάλογο με θέμα τη μετάφραση του Λάρκιν. Το παρακάτω ποίημα θα συμπεριληφθεί σε μία συγκεντρωτική έκδοση με κείμενα του συγγραφέα που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ίνδικτος.

….

Φίλιπ Λάρκιν, Εωθινό

…………………………………(Ανάπλαση*: Παναγιώτης Κουσαθανάς)

Όλη μέρα δουλειά, το βράδυ σουρωμένος.
Ξυπνώ στις τέσσερεις· βουβό σκοτάδι, πίσσα.
Σε λίγο θ’ αρχίσει να φέγγει στις παρυφές της κουρτίνας.
Στο μεταξύ, ο πανταχού παρών μια μέρα πιο κοντά μου.
Μουδιασμένο μυαλό: πώς, πού, πότε; Άκαρπες ερωτήσεις.
Ωστόσο ο τρόμος της ώρας του θανάτου, ο φόβος πως θά ’μαι νεκρός
σαν αστραπή με αδράχνει και με γεμίζει φρίκη.

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Σχετικά με τον Καβάφη

Γράφει ο Καβάφης σε ένα ποίημα, ότι η μαμά του Αχιλλέα πολύ χάρηκε όταν ο Απόλλων, ως αρμόδιος θεός της μαντικής, βλέποντας τον Αχιλλέα που μόλις γεννήθηκε, προανήγγειλε οτι το βρέφος απο μικρό φαίνεται πόσο ωραίο και θαυμαστό και πολύφερνο και αθάνατο θα γίνει, όταν μεγαλώσει. Το πράγμα εξελίχθηκε πράγματι τοιουτοτρόπως, και η μαμά ήταν αρκούντως περήφανη για τον κανακάρη, που γαμούσε και έδερνε, κατά την μεταφορική έκφραση, μόνο που αυτός κυριολεκτικώς κυριαρχούσε στο παιχνίδι, ήταν κι ο πρώτος. Και κάποια στιγμή έρχονται τα μαντάτα απο την Τροία, ότι πάει ο Αχιλλέας, και η μαμά έξαλλη αναρωτιέται θρηνώντας, -πού είναι ο Απόλλωνας να του θυμίσω τι μου έλεγε όταν τον γεννούσα-, και της απάντησε ο κήρυξ του κακού μαντάτου, -μα, ο Απόλλων είναι στην Τροία και πήγε ακριβώς για να δείξει στους ντόπιους πώς να σκοτώσουν τον Αχιλλέα-. Δύσκολη στο σχολιασμό η κατραπακιά, για την οδυρόμενη βαρυπενθούσα μαμά, και έμεινε ασχολίαστη.

Ubu perscriptions #3 | John Ashbery

————————————————————————————————–  ———————————————————————————————-

—————————————————————————————————

• A Blessing in Disguise

(1:20, recorded NET-TV, Poetry: U.S.A., 1966)

___________________________________________________________

—————————————————————————————————-

• The Tennis Court Oath

(1:56, recorded GPS, February 26, 1969)

Αφιέρωμα στον Γιώργο Σαραντάρη

Ήξερα για τα Σεμινάρια Ποίησης ήδη από τον Α’ κύκλο οργάνωσής τους αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να συμπέσουν με επίσκεψη μου στη μαμά πατρίδα. Τώρα, που είμαι μόνιμη κάτοικος Πατρών έσπευσα να πάρω την τζούρα μου γιατί στην Αθήνα είχα κακομάθει! Δεν κρύβω ότι προβληματίστηκα ιδιαίτερα όταν είδα τη λέξη σεμινάριο να καμαρώνει πλάι στην Ποίηση …εντάξει, για το σεμινάριο βρίσκεις επαρκή ορισμό, για την Ποίηση όμως;

Τα σεμινάρια έχουν τίτλο Μια σύγχρονη ματιά στην ποιητική μας παράδοση – Μια νέα μελέτη του δημοτικού τραγουδιού και δεκαπέντε σημαντικών ποιητών μας, ξεκίνησαν τον Μάρτιο και θα ολοκληρωθούν τον Δεκέμβριο του 2009. Όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου, οι εκδηλώσεις θα περιλαμβάνουν μία ημίωρη εισήγηση από ειδικούς κατά ποιητή μελετητές, με παρουσίαση και μικρής ανθολόγησης του ποιητή (που θα ετοιμάσει ο εισηγητής), και ημίωρη περίπου ουσιαστική συζήτηση. Η όλη εκδήλωση θα έχει το χαρακτήρα της υπεύθυνης έναρξης μιας νέας μελέτης του ποιητή υπό το φως και την ανάγκη των σύγχρονων πολιτισμικών πραγμάτων. Ομολογώ ότι η ενδιαφέρουσα αμφισημία της φράσης «ημίωρη περίπου ουσιαστική συζήτηση» μου προξένησε μια περίπου ευθυμία.

Philip Larkin, This be the verse

Mεταφραστική αντιπολίτευση από τον συγγραφέα και μεταφραστή (αναγνώστη του πρώτου τεύχους του Τεφλόν) Γιώργο Λαμπράκο:

Ιδού το εδάφιο

Ο μπαμπάς σου κι η μαμά σου σε γαμούνε
Το κάνουν διαρκώς, κι ας μην το εννοούνε
Πρώτα σού φορτώνουν τα δικά τους τα στραβά
Κι άλλα τα προσθέτουνε για σένα ειδικά.

Μα κι αυτούς με τη σειρά τους τούς γαμούσαν
Αυτοί οι χαζοί που παλιακά ρούχα φορούσαν
Άλλοτε μεταξύ τους δήθεν ο σεβασμός
Κι άλλοτε μες στο σπίτι γινόταν ο χαμός.

Ο άνθρωπος στον άνθρωπο προσφέρει δυστυχία
Και τούτη, σαν τη θάλασσα, βαθαίνει με τη μία
Κοίτα το σπίτι όσο πιο γρήγορα ν’ αφήσεις
Και πρόσεχε καλά, παιδιά μην αποκτήσεις.

Ubu prescriptions #2 | Diana De Prima

——————————————————–

——————————————————

——————————————————

• Revolutionary Letters Nos. 7, 13, 16, 49

(7:07, Recorded GPS, New York, March 21, 1969)

—————————————————–

• excerpt from Loba

(3:31, recorded St. Lawrence University, Canton, NY, March 9, 1973)

Χάριν Παιδιάς

Σταμάτης Δαγδελένης,Οι ιππόται πότε πότε

Οι ιππόται οι ιππόται
κουτσοπίναν πότε πότε
κι απ`το πότε πότε πότε
καταλήξαν όλοι πόται.

Οι ιππόται οι ιππόται
μα κανείς να μην το πει
γίναν πόται κι από τότε
όλοι ήτανε στουπί.

Αι ωραίαι δεσποσύναι
μπεκροπίναν και εκείναι
κι απ`το πίνε πίνε πίνε
δες πώς δες πώς δες πώς είναι.

Αι ωραίαι δεσποσύναι
μα κανείς να μην το πει
όλο πίνε πίνε πίνε
καταντούσανε στουπί.

Δεσποσύναι και ιππόται
μπεκροπίναν πότε πότε
κι απ`το πότε πότε πότε
καταντούσανε στουπί

Jazra Khaleed, Μεγατόνοι

——————————————————-

—————–όλοι αυτοί οι άνθρωποι
—————–με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά
—————–δεν ακούνε το γέλιο μου
—————–στα τρόλεϊ τα πρωινά
—————–οδεύουνε προς τη σκλαβιά
—————–ακούγοντας μουσική μεγατόνων

Ubu prescriptions #1 | Imamu Amiri Baraka

———————————————————————————-

___________________________________________________

• from Hard Facts: Rockefeller’s Your Vice-President an Your Mama Don’t Wear No Draws, A New Reality is Better than a Movie

(3:37, Recorded at St. Marks Church, NYC, Nov. 12, 1975)

—————————————————————————————–

————————————————————————————-

• Our Nation is Like Ourselves

(4:42, recorded Buffalo State College, New York, April 24, 1970)